น้ำเสียงของเฉินเฟิงหนักแน่นมาก
ซูนชีงเฟิงสีหน้าหนักใจ “วิธีไหน?”
“เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง”
เม็ดยาบัวหิมะซินเจียงอีกแล้วเหรอ?
ทุกคนในวอร์ดมองหน้ากันและต่างก็มองตากันอย่างสงสัย
“เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง?” ซูนชีงเฟิงพูดอย่างเย็นชา “ฉันเป็นหมอมา 60กว่าปี เจอผู้ป่วยพิษไฟ
ไม่มี 100 และ 80 ฉันเคยเห็นใบสั่งยารักษาพิษไฟ รวมแล้วไม่ต่ำกว่าหมื่นฉบับ แต่ เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง
“คุณบอกว่า เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง สามารถรักษาพิษไฟได้ ฉัน….ไม่เชื่อ!”
ทั้งสองมือของซูนชีงเฟิงแบกรับเอาไว้ ท่าทางน่าเกรงขาม ในความคิดเขา เฉินเฟิงพูดเอาใจผู้คนเก่ง พิษไฟในร่างกายของเจ้าสามหวง เข้าถึงทางตันตั้งนานแล้ว แม้ว่าเทพเซียน จะมาแล้วก็ตาม ก็หมดหนทางแก้ปัญหา
แต่ตอนนี้เฉินเฟิงพูด แค่เม็ดยาบัวหิมะซินเจียงเม็ดเดียว ก็ทำให้เจ้าสามหวงหายดีได้
มันเป็นเรื่องไร้สาระ!
“ไม่เชื่องั้นหรือ?”
เฉินเฟิงยกมุมปากขึ้น “ตอนนี้ท่านซูนไม่เชื่อ ก็ไม่เป็นไร”
“เดี๋ยวท่านซูนก็เชื่อเอง”
“คุณหมายความว่ายังไง?” ซูนชีงเฟิงน้ำเสียงลดลง เขาพูดอย่างนี้แล้ว หรือจะเป็นไปได้ว่าเฉินเฟิงยังยืนหยัดที่จะป้อนเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงให้เจ้าสามหวง
เฉินเฟิงไม่พูดอะไร แต่เดินไปข้างหน้าเจียงหยู่ถิง และยื่นมือ “เอาเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงมา”
“คุณหูหนวกหรือยังไง? ท่านซูนพูดอะไรไป หรือคุณไม่ได้ยิน?” เจียงหยู่ถิงมองเฉินเฟิงอย่างรังเกียจ ซูนชีงเฟิงได้กล่าวอย่างชัดเจน เม็ดยาบัวหิม
