ะซินเจียงไม่สามารถรักษาพิษไฟได้เลย แต่เฉินเฟิงยังคงทำต่อไปโดยไม่สนใจใคร เขาไม่เห็นชีวิตเจ้าสามหวงอยู่ในสายตาแม้แต่นิดเดียวเลยจริงๆ
สีหน้าของเฉินเฟิงเย็นชา “ที่ท่านซูนพูดมานั้น จำเป็นต้องถูกต้องเสมอเหรอ?”
ห๊ะ!
ผู้คนเงียบไปชั่วขณะ หัวหน้าแพทย์หลายคนอดไม่ไหวที่จะถอนหายใจ
คนๆนี้กล้าสงสัยท่านซูนได้อย่างไร? !!
เบื่อชีวิต!
“หมอนี่ หมายความว่ายังไง?!” คณบดีเจียงน้ำเสียงรุนแรงขึ้นมาทันที และจ้องมองที่เฉินเฟิง “คุณกล้าสงสัยท่านซูนเหรอ?!”
“ผมเปล่าสงสัยท่านซูน” เฉินเฟิงส่ายหัว “ทักษะแพทย์ของท่านซูน ผมชื่นชมเขามาตลอด แต่ถ้าเรื่องเม็ดยาบัวหิมะซินเจียง ท่านซูนถือว่าเป็นคนโง่เขลาอย่างกบในกะลา”
ทุกคนตกใจเมื่อได้ยินคำพูดพวกเขากล้าพูดท่านซูนเป็นกบในกะลา? !
ท่านซูนโง่เขลา งั้นที่หวาเซี่ยคงมีความรู้ที่กว้างขวางอีกหลายคนสินะ?!
“แก….”คณบดีเจียงโกรธมากจนตัวสั่น
“จุงถิง ให้เด็กคนน้อยคนนี้เอายาไปให้เขาซะ!”
ตอนนี้ ซูนชีงเฟิงพูดอย่างเย็นชา
เขามองเฉินเฟิงอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “ฉันอยากเห็น เม็ดยาบัวหิมะซินเจียงจะกำจัดพิษไฟได้ยังไง!”
ซูนชีงเฟิงออกปากพูด เจียงหยู่ถิง ไม่กล้าขัดคำสั่ง และมองเฉินเฟิงด้วยสายตาที่รังเกียจ จากนั้นก็นำเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงไปให้เฉินเฟิง
เฉินเฟิงไม่พูดอะไร แล้วก็รับยา เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง จากนั้นก็ไปตรงหน้าเจ้าสามหวง “อ้าปาก”
เจ้าสามหวงยิ้มเบาๆ แล้วก็อ้าปาก
ขณะที่กำลังกินเม็ดยาบัวหิมะซิ
