นเจียงเข้าไป เจ้าสามหวงหนาวสั่น รู้สึกความเย็นกลัดกลืนเข้ากระดูกทั่วทั้งร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า
เจ้าสามหวงกัดฟัน แต่ก็ไม่สามารถหยุดฟันให้สั่นได้
15 วินาทีต่อมา ใบหน้าของเจ้าสามหวงเริ่มเขียว ราวกับถูกวางยาพิษ
สีหน้าผู้คนเปลี่ยนไป แน่นอนว่ายังคงมีปัญหาเกิดขึ้น
“ยา เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง ของคุณทำมาจากอะไร? ! ทำไมคุณปู่หวงถึงได้กลายเป็นแบบนี้? !” เจียงหยู่ถิง ซักถามด้วยน้ำเสียงที่ปี๊ดแตก
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว และไม่ได้สนใจเจียงหยู่ถิง แต่ใช้ความคิดทั้งหมดไปยังเรือนร่างของเจ้าสามหวง แม้ปากเขาจะบอกว่ามั่นใจมาก แต่ครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่พบเหตุการณ์เช่นนี้ จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ก็ไม่มีใครรู้ได้
ดังนั้นเขาจำเป็นต้องจดจ่อไปที่เจ้าสามหวง เพื่อป้องกันเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด
ผ่านไปอีก 15 วินาที ใบหน้าของเจ้าสามหวงเขียวชัดเจนยิ่งขึ้น หมอกสีขาวลอยขึ้นเหนือศีรษะ เช่นเดียวกับไอน้ำเดือด
แต่สิ่งที่แปลกก็คือ อุณหภูมิในห้องผู้ป่วยทั้งหมดตอนนี้เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนต่างก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่เข้าปกคลุม
“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
