้แน่นอน
ในเวลานี้ เฉินเฟิงหยิบยาสีดำที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆหนึ่งเม็ดออกมาจากกระเป๋า ขัดจังหวะความคิดของเจ้าสามหวง เจ้าสามหวงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม: “นี้คือเม็ดยาบัวหิมะซินเจียง？”
“ใช่”เฉินเฟิงพยักหน้า
“ไอ้ยาเม็ดนี้เป็นยาขับพิษไฟจริงเหรอ？” เจ้าสามหวงพูดอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
“ขับพิษได้หรือไม่ได้ กินเข้าไปเดี๋ยวก็รู้แล้ว？” เฉินเฟิงเหลือบมองที่เจ้าสามหวง ：“อ้าปาก”
เจ้าสามหวงหัวเราะเฮอเฮอ อ้าปากกว้าง เฉินเฟิงหยิบเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงออกมา พร้อมที่จะใส่เข้าไปในปากของเจ้าสามหวง
ในตอนนี้ ประตูห้องผู้ป่วยก็เกิดเสียงดุเสียงดังขึ้นมาทันที : “ไม่อนุญาตให้คนป่วยกินของมั่วซั่ว！”
วินาทีต่อมา เจ้าของเสียงเดินตึงตึงตึงเข้ามา แย่งเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงไปจากมือของเฉินเฟิง หลังจากนั้นมองไปยังเฉินเฟิงและสี่พี่น้องตระกูลเฉินอย่างเย็นชา เปิดปากถาม : “พวกคุณเป็นใครกัน？เกี่ยวข้องอะไรกับคนไข้？”
เฉินเฟิงขมวดคิ้วแน่น ไม่พูดจาอะไร
“พวกเราเป็นญาติของคนไข้”เฉินจื๋อเหวินลุกขึ้นยืน มองไปยังผู้หญิงที่สูงสง่าสวมชุดคลุมสีขาว ดูจากป้ายชื่อที่กลัดตรงที่หน้าอกของผู้หญิงสง่างามคนนี้ เธอมีชื่อว่าเจียงหยู่ถิง เป็นหัวหน้าแพทย์ของที่นี่
“ญาติ？”
เจียงหยู่ถิงคิ้วที่เรียวงามเหมือนต้นหลิวขมวดแน่น มีความสงสัยอยู่นัยน์ตาที่สวยคู่นั้น : “ทำไมเมื่อก่อนฉันไม่เคยเห็นพวกคุณมาที่นี่？”
“เมื่อก่อน……”เฉินจื๋อเหวินเก้ๆกังๆเล็กน้อย กำลังเตรีย
