มที่จะหาเหตุผลมาอธิบาย ในเวลานี้ เจ้าสามหวงกลับหัวเราะฮาๆออกมา “คุณหมอคนสวย พวกเขาเป็นลูกสาวลูกชายของผม ก่อนหน้านี้ติดธุระที่ต่างประเทศ จึงไม่มีเวลามาหาผม กี่วันมานี้ทุกอย่างก็ค่อนข้างที่จะลงตัว จึงกลับมาแล้ว……”
เมื่อได้ยินเจ้าสามหวงพูดแบบนี้ ข้อสงสัยของเจียงหยู่ถิงก็ค่อยๆคลี่คลายหายไป
แต่ว่ายังคงหน้าหงิกหน้างอโมโหเฉินเฟิงเช่นเดิม
ถึงอย่างไรเจ้าสามหวงก็อยู่โรงพยาบาลมาเกือบเดือนแล้ว แต่เฉินเฟิงและคนเหล่านี้ก็เพิ่งจะมาเยี่ยม เป็นลูกหลานกันจริงๆเหรอ ？
“นี่คืออะไร？เจียงหยู่ถิงหยิบเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงขึ้นมา พร้อมทั้งขยับสายตาไปมองที่เฉินเฟิง”
“เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง” เฉินเฟิงพูดอย่างนิ่งๆ
“เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง？”เจียงหยู่ถิงขมวดคิ้วแน่น : “มีประโยชน์ยังไง？”
“รักษาโรค”
“รักษาโรค？จากสิ่งนี้？”เจียงหยู่ถิงหัวเราะเยาะ สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ดูถูกเหยียดหยาม
“อืม จากสิ่งนี้แหละ” เฉินเฟิงยิ้มเล็กน้อย
“ฉันไม่ตลกกับคุณหรอกนะ！”
เจียงหยู่ถิงสีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที “คุณรู้ไหมว่าปู่หวงป่วยเป็นโรคอะไร？คุณกล้าให้เขากินยามั่วซั่ว หากเกิดอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ？！”
“กินแล้วเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ผมรับผิดชอบเอง”เฉินเฟิงยังคงนิ่งสงบเช่นเคย เจียงหยู่ถิงกลับถูกทำให้โกรธอย่างมาก : “คุณรับผิดชอบ？！คุณรับผิดชอบไหวเหรอ？！”
“ปู่หวงเป็นคนไข้ที่คณบดีโรงพยาบาลฝากฝังให้ดูแลเป็นพิเศษ เพราะอาการป่วยของเขา โรงพยาบาลของเราได้
