บทที่326 ทองแผ่นเดียวกัน
“ไสหัวไป！”
หวางเต๋อฟายังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เฉินเฟิงกลับตบเข้ามาหนึ่งฉาด ทำเอาเงินหนึ่งพันหยวนในมือหวางเต๋อฟาพัดปลิวไป
“เฮ้ย นาย……”หวางเต๋อฟาใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ เขาชี้ไปที่จมูกของเฉินเฟิง กำลังจะระเบิดความโกรธออกมา แต่เมื่อนึกถึงอำนาจของเฉินเฟิง เขาก็ใจเย็นลงทันที พูดด้วยความเกลียดชัง : “หนึ่งพันห้าร้อยหยวน ฉันให้นายหนึ่งพันห้าร้อยหยวนโอเคไหม”
“ฉันบอกว่า……ไสหัวไป！” เฉินเฟิงระงับความโกรธไว้ พยายามข่มใจที่จะตบหวางเต๋อฟาให้ตายไว้
“ไสหัวไป？”
“หมายความว่ายังไง？นายไม่ต้องการเงินแล้ว？” หวางเต๋อฟามองไปที่เฉินเฟิงด้วยความประหลาดใจ ไม่รอให้เฉินเฟิงเอ่ยปากพูด เขาก็รีบที่จะเก็บเงินที่อยู่บนพื้นขึ้นมา เก็บไปพลาง พูดไปพลาง : “นี้นายไม่ต้องการเองนะ ไม่ใช่เป็นเพราะฉันไม่ให้นาย……”
รอจนเก็บเงินเสร็จ ถึงจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง กลับเพิ่งพบว่าตรงหน้าของเขาไม่มีเงาร่างของเฉินเฟิงอยู่ตั้งนานแล้ว
“เหี้ยเอ้ย！”
หวางเต๋อฟาพูดด่าออกมาหนึ่งคำ ตามด้วยยกมุมปากยิ้มด้วยความภูมิใจ : “ให้เงินนายก็ไม่เอา ไอ้คนไม่มีอนาคต”
“เพื่งจะด่าเฉินเฟิงเสร็จ โทรศัพท์ของหวางเต๋อฟาก็มีสายเรียกเข้ามา”
“ลูก ได้รับแล้วหรือยัง？” ปลายสายโทรศัพท์พูดด้วยน้ำเสียงที่แหลมคมเข้ามา
“ได้รับแล้วครับ แม่ หยกถึงมือของผมแล้ว” หวางเต๋อฟาใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ประจบสอพลอ
“ให้เงินเขาไปเท่าไหร่？”
“หนึ่งแสนห้าหมื่น
