หยวน！”
“อะไรนะ！หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน！” เสียงที่แหลมคมของปลายสายสามารถทำให้แก้วหูทะลุได้เลย ราวกับว่านกฮูกยังไงอย่างนั้น
“หวางเต๋อฟา สมองของลูกมีน้ำเข้าไปแล้วเหรอ？！แม่ให้ลูกหนึ่งแสนหยวน ลูกไม่ต่อราคาคนเขาก็ไม่เป็นไร แต่ลูกยังจะให้เงินคนเขาเพิ่มอีกห้าหมื่นหยวน？！”
“แม่ แม่คิดว่าผมอยากให้เงินไอ้บ้านนอกนั่นหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนเหรอ……”หวางเต๋อฟาใบหน้าที่น้อยใจ : “เริ่มแรก ผมก็คิดจะให้ไอ้บ้านนอกนั่นแค่ห้าหมื่นหยวน แต่ไอ้บ้านนอกนั่นพอได้ยินว่าผมจะให้เพียงแค่ห้าหมื่นหยวน เขาก็ตบหน้าผมแล้วสองครั้ง……”
“ลูกว่าอะไรนะ？！ไอ้บ้านนอกนั่นตบหน้าลูกสองครั้งเหรอ？เขาอยากตายงั้นเหรอ？！” เสียงปลายของอีกฝั่งก็ระเบิดความโกรธขึ้นมาทันที
น้ำเสียงของหวางเต๋อฟาเพิ่มความน้อยใจมากยิ่งขึ้น ถึงขั้นกับร้องไห้ออกมา : “แม่ ไอ้เหี้ยนั่นไม่เพียงแค่ตบหน้าผมสองครั้ง เขายังข่มขู่ผม บอกว่าวันนี้ผมจะต้องนำเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นออกมา ถ้าหากหาเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นไม่ได้ เขาจะมาถึงหน้าบ้านของเรา เอาลำโพงมาป่าวประกาศ ว่าพ่อติดเงิน เขาจะก่อเรื่องวุ่นวายให้ทุกคนได้รู้เรื่องนี้ ให้คนทั้งจงไห่ได้รู้ ว่าพ่อของเราเป็นคนที่ไร้ยางอาย”
“เพื่อชื่อเสียงของพ่อ ผมจึงต้องยืมเงินจากเพื่อนมาอีกห้าหมื่นหยวน รวมเป็นหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน ให้กับไอ้เหี้ยนั่น ” หวางเต๋อฟาพูดด้วยใบหน้าที่เศร้าโศก
“ห่ะ！โกรธมาก！ไอ้เดียรัจฉานนั่นมันอยู่ไหน？ไปตามตัวเขามาให้แม่ แม
