่จะเอาเขาให้ตาย！” แม่ของหวางเต๋อฟาด่าทอด้วยน้ำเสียงที่แหลมคมออกมา จากปลายสายโทรศัพท์ แม้แต่หวางเต๋อฟาก็รู้สึกถึงความโกรธอย่างมากในน้ำเสียงแม่ของเขาเอง
หวางเต๋อฟาหดคอลง : “แม่ เขาไปแล้ว ผมก็ไม่รู้ว่าเขาไปไหนแล้ว”
“หา！หามาให้แม่！ตามตัวเขากลับมาให้แม่！ แม่จะให้เขาเอาเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน อ้วกออกมาไม่ให้ขาดแม้แต่สตางค์เดียว！เงินของฉันเพิ้งเย้นฟาง ไม่ใช่เอาไปได้ง่ายดายขนาดนั้น！”เพิ้งเย้นฟางกรีดร้องด้วยน้ำเสียงที่แหลมคมออกมา
“แม่ แม่อย่าโมโห เดี๋ยวผมออกไปตามหาตัวเขามา ผมออกไปตามหาตอนนี้เลย” หวางเต๋อฟารีบพูดกล่าวออกมา มุมปากกลับมีรอยยิ้มแห่งความเยาะเย้ย ไอ้บ้านนอกนั่น กล้าจะมาต่อกลอนกับตัวเอง？
รนหาที่ตายแท้ๆ！
เฉินเฟิงกลับไม่รู้เลยว่า เพียงคำพูดไม่กี่คำของหวางเต๋อฟา จะเปลี่ยนจากหนึ่งพันหยวนเป็นหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนได้
ถ้าหากเฉินเฟิงรู้เข้าละก็ เกรงว่าจะโกรธจนกระอักเลือดออกมาเลยทีเดียว
ในตอนนี้ เฉินเฟิงก็ได้มาถึงโรงพยาบาลเอกชนในเขตผู่ตงแล้ว
หลังจากที่เจ้าสามหวงถูกไล่ออกมาจากมาเลเซีย ก็มาพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้
หลังจากที่ถามหน้าเคาน์เตอร์ว่าเจ้าสามหวงพักอยู่ห้องไหนแล้ว เฉินเฟิงก็รีบไปหาทันที ยังอยู่ข้างนอกประตู ก็ได้ยินเสียงของเฉินจื๋อหลี่ที่อยู่ในห้องอย่างตื่นเต้น：
“อาจารย์ คุณไม่รู้หรอกว่า อาจารย์อาเฉินเก่งมากแค่ไหน ตอนที่พวกเราไปหาบัวหิมะซินเจียงที่ยู่ฉวนซานนั้น ได้เจองู
