ล็กๆบนถนน อาจได้รับการสนับสนุนจากมาเฟียที่เก่งกาจ
“ พ่อ คำพูดของท่านผมจำไว้แล้ว เมื่อไปถึงที่นั่น ผมจะระวังตัว” เฉินเฟิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น เขาไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ที่จงไห่กี่วัน อาจจะไปวันนี้แล้วกลับพรุ่งนี้ แน่นอนว่าเขาต้องเคลียล์เรื่องของเจ้าสามหวงก่อนค่อยกลับ
“ ใช่แล้ว ผมมีหยกชิ้นหนึ่ง ซึ่งเพื่อนร่วมงานเก่าจำนองไว้กับผม ตอนนั้นเขาประสบปัญหาในการทำธุรกิจและหมุนเงินไม่ทัน ผมจึงยืมเขา 100,000 หยวนและเขาก็เอาหยกของเขาให้ผม”
“สองสามวันก่อนเขาโทรหาผม บอกว่าเขาต้องการแลกหยกชิ้นนั้นกลับไป คุณไปจงไห่คราวนี้นำมันไปให้เขาด้วย”
เสี้ยเว่ยกั๋วกล่าว เขาหยิบหยกโบราณสีดำชิ้นหนึ่งออกมาจากห้อง หยกโบราณแกะสลักด้วยมังกรและนกฟีนิกซ์ คุณภาพไม่ได้ดีมาก แต่ก็ไม่เลวร้ายอย่างแน่นอน
หลังจากมอบหยกให้เฉินเฟิง เสี้ยเว่ยกั๋วก็พูดอีกครั้ง “ผมกับสหายเก่ามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน หากคุณมีปัญหาใด ๆ คุณสามารถขอความช่วยเหลือจากเขาได้”
“ขอบคุณครับพ่อ” เฉินเฟิงพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าความตั้งใจของเสี้ยเว่ยกั๋วที่ส่งมอบหยกนั้นให้เพื่อนเก่า ก็เพื่อต้องการให้สหายเก่าของเขาดูแลเขา
“ เฉินเฟิง พ่อรู้ว่าคุณกับเมิ่งเหยาหย่ากัน ต้องมีเหตุผลอื่น เหตุผลที่เฉพาะเจาะจงพ่อจะไม่ถามคุณ”
“ แต่มีคำหนึ่งพ่อต้องบอกคุณ”
“บำเพ็ญหนึ่งร้อยปีจึงจะสามารถลงเรือลำเดียวกัน บำเพ็ญพันปีจึงจะสามารถนอนร่วมกันได้”
“พรมลิขิตระหว่างคุณและเมิ่งเหยา
