บทที่ 317 ยาพิษ
“โอเคเมิ่งเหยากลับกับแม่” หลินหลันลุกขึ้นและเดินไปที่เสี้ยเมิ่งเหยา
เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆและใส่ใบหย่าลงในกระเป๋า
“เดี๋ยวก่อน.”
เสียงสั่นเล็กน้อยของเฉินเฟิงดังขึ้นและร่างกายของเสี้ยเมิ่งเหยาก็สั่นอีกครั้ง
เมื่อเห็นเฉินเฟิงกำลังจะมาหาเสี้ยเมิ่งเหยา หลินหลันก็รีบลุกขึ้นเพื่อห้ามเขา สายตาของเธอไม่เป็นมิตร “ไอ้ขยะ คุณกำลังจะทำอะไร?คุณกับเมิ่งเหยาหย่ากันแล้ว เธอไม่ใช่ภรรยาของคุณอีกต่อไป … ”
“ ผมมีอะไรจะให้เมิ่งเหยา” เฉินเฟิงพูดอย่างใจเย็น
“ อะไร?” หลินหลันมองเฉินเฟิงอย่างสงสัย
“เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง” เฉินเฟิงหยิบกล่องหยกที่บรรจุเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงออกมาและเปิดมันอย่างเบามือ
เม็ดยาบัวหิมะซินเจียงหอมกรุ่นอยู่ในกล่องหยกอย่างเงียบๆ
“เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง?” หลินหลันรับมันไว้ หยิบเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงไว้หน้าจมูกของเธอและดมกลิ่น ขมวดคิ้วทันที“ ยานี้ใช้ทำอะไร?”
“ มันสามารถรักษาบาดแผลภายใน” เฉินเฟิงกล่าว
“เชอะ” หลินหลันเบะปากด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยการดูถูก เธอใส่เม็ดยาบัวหิมะซินเจียงกลับเข้าไปในมือของเฉินเฟิงอีกครั้งและพูดอย่างเย็นชา ” ความเป็นห่วงของคุณเรารับไว้แล้ว แต่ยานี้คุณเอาคืนไปเถอะ เมิ่งเหยาเราไม่ต้องการมัน”
“แม่ ให้ฉันเถอะ” ในตอนนี้เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างเรียบสงบ
“ไม่ได้ ฉันให้ยานี้แก่คุณไม่ได้ ยานี้มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ถ้ามันเป็นยาพิษล่ะ?” หลินหลันพูดอย่างเย็นชา
“หล
