ต่บนใบหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆตั้งแต่ต้นจนจบ
“เห้อ เราเข้าไปกันเถอะ”เสี้ยเว่ยกั๋วถอนหายใจ เมื่อรู้ว่าทุกสิ่งมันหวนกลับมาไม่ได้อีกแล้ว เมื่อคืนเขาเกลี้ยกล่อมเสี้ยเมิ่งเหยาตลอดทั้งคืน แต่ท่าทีของเสี้ยเมิ่งเหยาก็ยังคงแน่วแน่อย่างน่าประหลาด
ขั้นตอนการหย่าง่ายมาก ไม่ถึงสิบนาที ขั้นตอนทั้งหมดก็เสร็จสิ้น
เฉินเฟิงคิดว่าเขาสามารถเผชิญหน้ากับทุกสิ่งได้อย่างสงบ แต่วินาทีที่เขาได้ใบหย่า หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านอย่างไม่มีเหตุผล
ดูเหมือนว่าบางสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง ได้สูญหายไปในชั่วพริบตา
ใบหน้าที่สวยของเสี้ยเมิ่งเหยาก็หน้าซีดลง แม้กระทั่งร่างกายของเธอก็สั่นสะท้าน
เมื่อเห็นฉากนี้ เสี้ยเว่ยกั๋วก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว
หลินหลันก็ยังคงพูดจาเสียดสีเช่นเคย “เฉินเฟิง ฉันจะเตือนคุณไว้นะ นับจากนี้ไปคุณและเมิ่งเหยาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก
“จากนี้ไปคุณก็ไปเดินทางของคุณ เธอก็เดินทางของเธอ”
“ถนนมุ่งหน้าสู่ท้องฟ้าทางใครทางมัน”
“ จากนี้ไป คุณคือคุณ เธอคือเธอ”
“ ฉันหวังว่าคุณกับเมิ่งเหยาจะไม่ติดต่อกันอีก”
เฉินเฟิงไม่สนใจหลินหลัน แต่จ้องไปที่หน้าด้านข้างของเมิ่งเหยางเหม่อลอย
ราวกับว่าเธอรู้สึกได้ถึงการจ้องมองของเฉินเฟิง ร่างกายของเสี้ยเมิ่งเหยาก็สั่นมากขึ้น หลินหลันยังคงพูดไม่หยุด “ฉันจะจัดงานแต่งงานใหม่ให้เมิ่งเหยา อย่างมากหนึ่งเดือน ครั้งนี้ เมิ่งเหยาจะแต่งงานกับผู้ชายที่ดีกว่าคุณร้อยเท่าพันเท่า”
