“ ถึงตอนนั้น ทางที่ดีคุณอย่ามายุ่งวุ่นวายกับเธออีก”
“หุบปาก!” ในขณะนี้เสี้ยเว่ยกั๋วตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว
ทุกคนต่างเงียบไปครู่หนึ่ง
หลินหลันก็เงียบลงเช่นกัน หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ดึงสติกลับมาได้ ทันใดนั้นก็รู้สึกโมโห “คุณตะคอกอะไรของคุณ?เสี้ยเว่ยกั๋ว?”
“วันรื่นเริงที่ลูกสาวได้หย่าเช่นนี้ มีอะไรน่าโมโห?”
“มีความสุข?!” เสี้ยเว่ยกั๋วกัดฟัน อยากตบหลินหลัน
“มีความสึกอยู่แล้ว ลูกสาวของฉันอยู่กับไอ้ขยะนี้มาสามปี ทนทุกข์ทรมานสามปีและถูกด่าว่าสามปี เธอไม่ได้ไช้ชีวิตดีๆสักวัน ตอนนี้ในที่สุดเธอก็ได้หลุดพ้น มันไม่ใช่วันที่มีความสุขเหรอ” หลินหลันกล่าวอย่างมีเหตุผล สำหรับเธอ การหย่าร้างของเฉินเฟิงกับเมิ่งเหยาเป็นเรื่องน่ายินดี
ขอแค่สะบัดเฉินเฟิงทิ้ง คุณสมบัติอย่างเสี้ยเมิ่งเหยา ผู้ชายดีๆในโลกนี้แทบทุกคนที่เธออยากเลือกคนไหนก็เลือกคนไหน
แต่งงานเข้าไปในครอบครัวมหาเศรษฐีไม่ใช่ปัญหา
“ คุณ … ” เสี้ยเว่ยกั๋วเริ่มโกรธจนไม่รู้จะพูดยังไง คำพูดไม่สมเหตุสมผลของหลินหลัน ทำให้เขาพูดไม่ออก
“พ่อ แม่พูดถูก ที่ผ่านมาผมต้องขอโทษเมิ่งเหยา ไม่ได้ให้ความสุขกับ เมิ่งเหยา” เฉินเฟิงพูดอย่างเรียบสงบและร่างกายของเสี้ยเมิ่งเหยาก็สั่นอีกครั้ง
เสี้ยเว่ยกั๋วถอนหายใจ”เฉินเฟิง ความยุติธรรมอยู่ในใจคน ทุกสิ่งที่คุณทำ พ่อเห็นทุกอย่าง คุณไม่เคยทำอะไรผิดต่อตระกูลเสี้ย และก็ไม่เคยทำผิดต่อเสี้ยเมิ่งเหยา”
“ พ่อรู้ คุณกับเมิ่งเหยาหย่ากั
