บทที่ 315 ฉินเสวี่ยนหรัว
เฉินเฟิงเดินไปบนถนนอย่างไร้จุดหมาย ในหัวเหมือนหนังเรื่องหนึ่งกำลังเล่นอยู่ ย้อนดูความทรงจำในช่วงสามปีที่ผ่านมากับเสี้ยเมิ่งเหยา
มีความขมขื่นและหวาน แต่เยอะที่สุดคือความเรียบง่าย
สามปีก่อน ครั้งแรกที่เขาได้พบกับเสี้ยเมิ่งเหยา ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด หลินหลันไม่ต้องการสร้างปัญหา อยากให้เสี้ยเมิ่งเหยาโยนเขาออกไป
แต่เสี้ยเมิ่งเหยาพยายามกีดขวาง ยังได้ทะเลาะอย่างรุนแรงกับหลินหลันเพาะเรื่องนี้
นั่นเป็นการหวั่นไหวครั้งแรกของเฉินเฟิง
รู้สักหวั่นไหวกับความเมตตาของเสี้ยเมิ่งเหยา
ต่อมา ด้วยความช่วยเหลือของเสี้ยเว่ยกั๋ว เขาได้รับกลายเป็นสามีภรรยากับเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างสมใจ
เพื่อป้องกันไม่ให้ตระกูลเฉินสังเกตเห็นเขา เขาเลือกที่จะอดกลั้นและทำให้ตัวเองกลายเป็นคนไร้ประโยชน์
ความอดกลั้นนี้เป็นเวลาสามปี
ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เขาต้องทนทุกข์ทรมานจากการดูถูกเหยียดหยามและในสายตาของตระกูลเสี้ยที่มองเขาเป็นไอ้ขยะที่ไร้ค่า
ทุกคนต่างดูถูกเขา
มีเพียงเสี้ยเมิ่งเหยาเท่านั้นที่เชื่อมั่นในตัวเขา
แม้ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะไม่เคยพูด แต่เขาก็รู้สึกได้
เพื่อเสี้ยเม่งเหยา เขาทำงานอย่างหนักเพื่อฝึกฝนและเกือบจะสละชีวิต
ฟ้าย่อมเมตตาคนมีใจสู้
เขาเริ่มจากอ้านจิ้งขั้นกลาง ไปจนถึงหั้วจิ้งขั้นต้น
อุปสรรคทั้งสามนี้ จอมยุทธ์มากมาย ที่ตลอดชีวิตไม่สามารถข้ามไปได้
แต่เขาใช้เวลาเพียงสามปี
เมื่อคนอื่นเห็นเขาใน