บทที่ 314 การหย่าร้าง
แต่สีหน้าของหลินหลันมืดลงทันที เธอชี้ตรงไปที่จมูกของเฉินเฟิงและด่าว่า “คุณทุบรถของน้าคุณเพื่อนางนี่เนี่ยนะ!
“ คุณยังกล้ามาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ!”
ใบหน้าของเฉินเฟิงเริ่มเย็นชา “ผมทุบรถของหลินเย่นเพราะรถของเธอควรจะถูกทุบ!”
หลินหลันโกรธจนจะระเบิด “ตาเสี้ย คุณฟังซิ คุณลองฟังว่าไอ้ขยะนี้พูดว่ายังไง
“ อะไรคือรถของพี่เย่นสมควรทุบ? พี่เย่นเป็นน้าของเขา น้าแท้ๆ!
“เขาทุบรถของน้าตนเองเพื่อนางจิ้งจอกนี่ ยังกล้ามาบอกว่ารถของป้าตนเองสมควรทุบ!”
“ นี่มันอะไรกัน!”
“ วันนี้เขากล้าทุบรถพี่เย่นเพื่อนางจิ้งจอกคนนี้ พรุ่งนี้เขาจะกล้าฆ่าครอบครัวของเราสามคนเพื่อนางจิ้งจอกคนนี้เช่นกัน!”
“หลันหลัน พอแล้ว มีอะไรก็กลับไปคุยกันที่บ้าน” ใบหน้าของเสี้ยเว่ยกั๋วมืดจนน่ากลัว
อย่างที่ว่ากันว่าเรื่องไม่ดีในครอบครัว ไม่ควรแพร่งพรายออกนอกบ้าน แม้ว่าเฉินเฟิงจะทำไม่ถูก ก็ควรกลับไปเคลียร์กันในบ้าน ไม่ใช่มาโวยวายเสียงดังในโรงพยาบาลที่มีผู้คนมากมายเช่นนี้
“ ไม่ได้!”
“ ถ้าในวันนี้คุณไม่ชี้แจงเรื่องนี้ให้มันจบ ไม่ว่าใครก็ห้ามกลับ!” หลินหลันไม่ยอม ตั้งใจที่จะทำให้เฉินเฟิงอับอายต่อหน้าสาธารณชน
“ แม่ กลับไปเถอะ”
ในเวลานี้ เสี้ยเมิ่งเหยากล่าว เสียงของเธอเย็นชาและไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าที่สะอาดของเธอ
“ กลับไม่ได้!” หลินหลันพูดออกไปโดยไม่คิดเลย
“วันนี้ต้องพูดให้เข้าใจที่นี่”
“ ถ้าไม่คุยให้รู้เรื่องในตอนนี
