ล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยายังคงดูนิ่งสงบและนิ่งจนน่ากลัว
แต่สีหน้าของเฉินเฟิงซีดกว่าที่เคย
“ ขอโทษนะ เฉินเฟิง ฉันไม่ใช่ภรรยาที่มีคุณสมบัติเหมาะสม” เสี้ยเมิ่งเหยาสูดหายใจเข้าลึกๆและกลั้นเสียงที่สั่น หลังจากพูดเสร็จ เธอก็หันกลับไปโดยไม่หันกลับมามองเลย
“เมิ่งเหยา!” เสี้ยเว่ยกั๋วรู้สึกกังวลใจ
หลินหลันก็กังวลใจเช่นกัน
เธอจ้องไปที่เฉินเฟิง “ไอ้ขยะ คุณยังยืนทื่ออะไรอยู่ที่นี่?รีบไปตามสิ”
“ พี่เฉินเฟิง พี่รีบตามพี่เขาไป แล้วอธิบายให้เธอฟังอย่างชัดเจน … ” หลินหวั่นชีวก็รีบร้อนใจจนเกือบจะร้องไห้
“ไม่จำเป็น” เฉินเฟิงส่ายหัว ไม่มีใครรู้จักเสี้ยเมิ่งเหยาดีไปกว่าเขาแล้ว แม้ว่าเธอจะดูอ่อนแอ แต่นิสัยที่แท้จริงของเธอก็แข็งแกร่งกว่าใครๆ
เมื่อตัดสินใจแล้วไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้
แม้ว่าเขา ก็ไม่มีประโยชน์
สำหรับการหย่าร้างในครั้งนี้ เฉินเฟิงสามารถพูดได้ว่าเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด แต่ก็เป็นเรื่องที่คิดไว้แล้ว
“ เฉินเฟิง คุณจะหย่ากับเมิ่งเหยาจริงๆหรือ?!” เสียงของเสี้ยเว่ยกั๋วเริ่มเย็นชา
“ใช่” เฉินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากของเขาขยับและพูดว่า “พ่อ ผมขอโทษ”
“ เห้อ … ” เสี้ยเว่ยกั๋วถอนหายใจแรงๆ ไม่รู้จะพูดอะไร เขาสามารถเห็นได้ว่ามีอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เสี้ยเมิ่งเหยามีความเด็ดขาดในครั้งนี้
ไม่ใช่แค่เรื่องเย่ไห่ถังและหลินหวั่นชีวแน่นอน
“ไอ้ขยะไร้ประโยชน์” หลินหลันดุอย่างขมขื่น แม้ว่าเธอจะสนับสนุนให้พวกเขาหย่า
