ร้างในช่วงสามปีที่ผ่านมาแต่เมื่อเสี้ยเมิ่งเหยาได้ตัดสินใจ เธอก็ไม่รู้จะทำยังไงดีและไม่สามารถยอมรับมันได้
“ เพราะคุณคนเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชอบยุ่งเรื่องคนอื่น เมิ่งเหยาจะเป็นแบบนี้เหรอ!” เสี้ยเว่ยกั๋วโยนความโกรธใส่หลินหลัน
“เอ๋?ทำไมคุณถึงมาโทษฉัน?ทั้งๆที่เขาแอบกินข้างนอก เมิ่งเหยาจับได้ เมิ่งเหยาจึงหย่ากับเขา เสี้ยเว่ยกั๋ว คุณมีสิทธิ์อะไรมาโยนความผิดใส่ฉัน… ”
“ ถ้าคุณไม่พูดถึงเรื่องหย่า เมิ่งเหยาจะคิดได้ไหม?”
เฉินเฟิงออกจากโรงพยาบาลด้วยสีหน้าสิ้นหวัง เขาไม่ได้ยินว่าเสี้ยเว่ยกั๋วและหลินหลันเทลาะอะไรไปบ้าง
หลินหวั่นชีวไล่ขึ้นไป ร้องไห้และอธิบาย “พี่เฉินเฟิง ฉันขอโทษ ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน … ”
เฉินเฟิงโบกมือและรอยยิ้มที่ดูฝืนปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา:”ไม่โทษคุณ หวั่นชีว เรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณเลย ผมกับเมิ่งเหยาหย่ากันเพราะเหตุผลอื่น”
“แต่……”
“ไม่ต้องแต่ละ คุณกลับไปก่อน ผมอยากอยู่คนเดียว”
