เราล่ะ?”
“ไสหัวไป!” คำตอบของหลินจงเหว่ยเรียบง่ายและหยาบคายเช่นเคย “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปบริษัทจงเสิ้งอย่าคิดที่จะร่วมมือใดๆกับบริษัทติ่งเฟิง!”
“จำไว้ คือทุกอย่าง!”
“ฮะ”
ใบหน้าของสองแม่ลูกซีดเซียว
หลินจงเหว่ยกล่าวอย่างเด็ดขาดเช่นนี้ งั้นความร่วมมือระหว่างบริษัทจงเสิ้งและบริษัทติ่งเฟิงคงไม่มีโอกาสแล้วจริงๆ
“ไอ้ขยะ! เพราะไอ้ขยะแท้ๆ น่าโมโหจริงๆ!” หลินเย่นโกรธจนได้แต่กระทืบเท้า เมื่อเฉินเฟิงทำเช่นนี้ ความร่วมมือระหว่างบริษัทจงเสิ้งและบริษัทติ่งเฟิงมันจบแล้วจริงๆ
การเดินทางมาเมืองชางโจวในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่มาศูนย์เปล่า แต่เป็นเพราะเธอทำให้หลินจงเหว่ยขุ่นเคือง ถ้าเธอกลับไป เธอคงต้องโดนคณะกรรมการบริหารตำหนิแน่นอน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะรักษาตำแหน่งรองผู้จัดการไว้ได้ไหม ไม่ถูกไล่ออกจาก บริษัทจงเสิ้งก็บุญแค่ไหนแล้ว
“แม่ ไม่ต้องโมโห ปล่อยให้ไอ้ขยะนี้ได้ใจสักสองสามวัน! รอให้ถึงงานเลี้ยงวันเกิดของปู่ในเดือนหน้า เราค่อยหาทางกู้หน้าคืน” ถังรั่วเสวี่ยนกัดฟันด้วยความไม่พอใจ
“งานเลี้ยงวันเกิดของปู่ของคุณ?”หลินเย่นผงะ”ไอ้ขยะจะไปร่วมงานไหมละ?”
“ไปแน่นอน” ถังรั่วเสวี่ยนกล่าวอย่างหนักแน่นและมั่นใจ”ป้าคนที่สามไม่ได้เห็นคุณปู่มาเจ็ดแปดปีแล้ว เมื่อก่อนเธอไม่มีหน้าไปพบ เพราะเธอจนมาก ตอนนี้เธอมีคฤหาสน์และมีชีวิตที่ดีขนาดนี้ แน่นอนว่าเธอต้องออกมาโชว์ งานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดของเธอในกา
