บทที่ 61 เด็กผู้นี้…ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!
เมื่อทราบข่าวร้าย อวิ๋นจือชิวไม่กล้าอืดอาด รีบรุดมายังห้องสงบแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเรือนบรรพชนโดยไม่รั้งรอ
ภายในห้องสงบ มีม่านหมอกขาวคลุ้งกระจาย โคมเทียนเล่มหนึ่งกำลังลุกไหวช้าๆ แสงไฟเจิดจ้าดูเผินๆ คล้ายรุ่งเรืองสุกสว่าง ทว่าหากเพ่งมองดีๆ กลับพบว่าน้ำมันในโคมเทียนแทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว
ในวินาทีถัดมา เสียงไอเบาๆ ก็ดังขึ้นจากท่ามกลางหมอกขาวนั้น
“จือชิว เจ้าจงก้าวเข้ามาใกล้ๆ…”
เสียงจบลง หมอกควันค่อยๆ จางหาย เผยให้เห็นชายชราผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสำรวม สวมอาภรณ์งามสง่า แม้ใบหน้าร่วงโรย หากแผ่นหลังก็ยังเหยียดตรงไม่ขลาดเขิน
อวิ๋นจือชิวรีบคุกเข่าคำนับทันที “ขอคารวะท่านบรรพชน…”
“ลุกขึ้นเถิด”บรรพชนตระกูลอวิ๋นกล่าวยิ้ม ๆ “ไม่ต้องกังวล นี่เป็นการกลับชาติมาเกิดครั้งที่สองของข้า ข้ามีประสบการณ์มาแล้ว คิดว่าคงไม่เกิดปัญหาใด”
“ก็แค่น่าเสียดายที่หลังจากข้ากลับชาติมาเกิดแล้ว อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลายี่สิบปีกว่าจะมีหวังหวนคืน ระหว่างนั้นในตระกูลจะมิมีผู้ใดดูแล”
“…จือชิวสมควรตายพันครั้ง!”
อวิ๋นจือชิวหน้าตาเศร้าสร้อยยิ่งนัก เขาเข้าใจความหมายที่แฝงในคำพูดของท่านบรรพชนอย่างแจ่มชัด…อวิ๋นเมี่ยวเจินคือยอดอัจฉริยะประจำตระกูลในรอบร้อยปีที่ผ่านมา คือเมล็ดพันธุ์วางรากฐานที่แท้จริง!
ธิดาแห่งสวรรค์ผู้สูงส่ง กลับต้องมาสิ้นชีพด้วยความหละหลวมของเขาเอง ถูกเจ้
