บทที่ 311 ไสหัวไป
“ และคุณด้วย ไอ้แก่!” เฉินเฟิงขยับสายตาเย็นชาของเขาไปที่หลินเย่น ขาของหลินเย่นสั่นสะท้าน
“เมื่อทำผิด ไม่คิดที่จะยอมรับความผิดพลาดของตนเอง แต่กลับคิดหาวิธีที่จะผลักดันความผิดพลาดไปให้คนอื่น”
“ผลักความผิดตนเองให้คนอื่นก็แล้ว แต่ก็ยังปล่อยให้คนอื่นชดใช้ความผิดของคุณ!”
“แค่เสื้อผ้าตัวเดียว คุณเอ่ยปากก็ 180,000!”
“คุณคิดว่าเงินพัดมาจากลมเหรอ?”
“ โลภไม่รู้จักพอ!”
“อาศัยที่ตนมีอายุมากและทำเป็นผู้อาวุโส เที่ยวรังแกคนอื่น !”
“ ไม่รู้จักกาลเทศะ!”
“ ยังจะบอกว่าเข้าใจในคุณธรรมดีเลิศ !”
“วันเวลาห้าสิบกว่าปีที่ผ่านมา คุณใช้ชีวิตไปในตัวสุนัขหรอกเหรอ!”
เฉินเฟิงตำหนิอย่างเย็นชา ตำหนิจนหน้าอกของหลินเย่นขึ้นๆลงๆ โกรธจนหน้าเขียว
เธอโมโหจนจะเป็นบ้า
หลังจากนั้นไม่นาน เธอจึงกัดฟัน ชี้ไปที่จมูกของเฉินเฟิงกรี๊ดร้องและด่า “ไอ้คนปากเปราะเราะราย คุณคิดว่าคุณพูดแบบไหนก็จะเป็นแบบนั้นเหรอ?”
“คุณบอกว่าผู้จัดการจางกับฉันเป็นฝ่ายผิดก่อน งั้นคุณก็เอาหลักฐานออกมาสิ?”
ถางรั่วเสวี่ยนเอามือกอดอกไว้ ไม่พูดสักคำ แม้ว่าเฉินเฟิงจะพูดได้สวยหรูแค่ไหน แต่ว่าถ้าเขาไม่สามารถเอาหลักฐานออกมาได้ ทุกอย่างก็ไม่มีประโยชน์
“หลักฐาน?” เฉินเฟิงยิ้มเยาะ “คุณต้องการหลักฐาน?”
“ งั้นผมจะให้หลักฐานแก่คุณ!”
เฉินเฟิงเดินไปข้างๆ หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาและโทรออกไปหาเฉินจง
“ คุณชาย … ”
ก่อนที่เฉินจงจะเปิดปาก เขาก็ถูกเฉินเฟิ
