งขัดจังหวะอย่างเย็นชา “เฉินจง ใครเป็นคนดูแลหงส์ขาว?”
“หงส์ขาว?” เฉินจงผงะแล้วรีบพูดว่า “คนที่ดูแลหงส์ขาวคือหวางไห่คว่า … ”
“หวางไห่คว่า?” ดวงตาของเฉินเฟิงเย็นชา เอ่ยพูดอย่างเย็นชา “ภายในสิบนาที ให้เขาไสหัวไปที่หงส์ขาว!”
หลังจากพูดจบ เฉินเฟิงก็วางสายโทรศัพท์ แต่ฝั่งเฉินจง มีเหงื่อเย็นๆไหลออกมาจากหน้าผากของเขา
ไม่ต้องเดาเลย ต้องมีใครในหงส์เขาที่ไม่รู้เรื่องไปทำอะไรให้เฉินเฟิงไม่พอใจแน่นอน
หลังจากวางสายแล้ว เฉินเฟิงก็กลับไปข้างกายหลินหวั่นชีว
ในตอนนี้ จางอานเริ่มจะหายใจได้ราบรื่นแล้ว เมื่อเขาเห็นเฉินเฟิง อาการโกรธเคืองในดวงตาของเขาก็ยิ่งมากขึ้น ไม่สนว่าหลินจงเหว่ยจะอยู่ที่นี่หรือไม่ เขาชี้ไปที่จมูกของเฉินเฟิงโดยตรงและตะโกนด่า “ออกไปจากที่นี่ หงส์ขาวของเราไม่ต้อนรับขยะอย่างคุณ!”
“ไม่ต้อนรับ?” เฉินเฟิงเย้ยหยัน “คุณเป็นใคร?คุณบอกว่าไม่ต้อนรับก็สามารถไม่ต้อนรับเหรอ?”
“กูเป็นผู้จัดการของหงส์ขาว มึงมาบอกว่ากูเป็นใคร!”จางอานแทบจะกระอักเลือด ถ้าไม่ใช่เพราะหลินจงเหว่ยอยู่ที่นี่ เขาคงจะฉีกเฉินเฟิงเป็นชิ้นๆ
“ผู้จัดการของหงส์ขาว? เดี๋ยวคุณก็จะไม่ใช่ละ” เฉินเฟิงมองจางอานอย่างเย็นชา
หลังจากงุนงงเล็กน้อย จางอานก็เข้าใจความหมายของเฉินเฟิงทันที
“เป็นแค่ไอ้ขยะ ยังจะให้คนอื่นไล่กูออกเหรอ?”
“ไล่คุณออกถือว่าเบาแล้วนะ!” เฉินเฟิงยิ้มโหด
จางอานโกรธมากและโบกมือของเขา “ทุกคนมานี่ ช่วยผมไล่มันออกไปจากที่นี่หน่อ
