ย หงส์ขาวของเราไม่ต้อนรับขยะแบบนี้!”
ผู้ชายที่มีรอยสักสิบกว่าคนเดินเข้ามาเมื่อได้ยินเสียง
การเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากของสองแม่ลูก
ใบหน้าของหลินจงเหว่ยเย็นชาและเขากำลังจะก้าวไปข้างหน้า
ในเวลานี้เสียงหอบดังมาจากบันได
“ หยุดให้หมด!”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ใบหน้าของจางอานก็เปลี่ยนไปทันที
ไม่กี่วินาทีต่อมา ชายวัยกลางคนในเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยและท้องโตก็วิ่งเข้ามา
“ประธานหวาง!” นัยน์ตาของจางอานหดตัวเล็กน้อย ทำไมหวางไห่คว่าถึงมาที่นี่!
เฉินเฟิงยกข้อมือขึ้น ชำเลืองมองไปที่นาฬิกา เขาขอให้หวางไห่คว่าเข้ามาภายในสิบนาที แต่ตอนนี้เพิ่งผ่านไปไม่ถึงหกนาที ความเร็วของหวางไห่คว่านั้นค่อนข้างเร็ว
“ประธานหวาง คุณมาที่นี่ทำไม” จางอานทักทายเขาอย่างประจบสอพลอ แม้ว่าหวางไห่คว่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา แต่เขาก็ไม่สามารถเรียกขานเขาต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก
“ ประธานหวาง … ”
“ไปให้พ้น!”
ก่อนที่จางอานจะพูดจบ เขาก็ถูกหวางไห่คว่าที่โกรธจัดผลักออกไป
จางอานผงะ ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็เห็นหวางไห่คว่าวิ่งเหยาะๆไปที่หลินจงเหว่ยและเฉินเฟิง จากนั้นก็โค้งคำนับอย่างสุดซึ้งให้กับพวกเขา
“ประธานหลิน คุณเฉิน ขอโทษที่รบกวนการทานอาหารของพวกคุณ”
ประธานหลิน?
คุณเฉิน?
ตู้ม!
ชื่อสองชื่อที่ติดต่อกัน เหมือนค้อนหนักสองอันได้ทุบลงบนความคิดของจางอาน ทุบจนร่างของจางอานสั่นจนแทบทรุด
พี่เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?
เรียกหลินจงเหว่ยว่าประ
