บทที่ 310 พูดโกหกตาใส
วินาทีนี้ แม้แต่สีหน้าหลินเย่นสองแม่ลูกก็เปลี่ยนเหมือนกัน
ต่อให้พวกเธอมาจากจงไห่ ก็รู้จักชื่อเสียงตระกูลเฉิน!
หนึ่งในหกตระกูลใหญ่ของหวาเซี่ย!
มีอิทธิพลไปทั่วโลกเลย!
เทียบกับตระกูลเฉินแล้ว พวกเราเป็นแค่ผงธุลีเอง!
ตีให้ตายพวกเธอก็คิดไม่ถึงว่า เถ้าแก่ที่แท้จริงหงส์ขาวร้านเล็กๆนี่จะเกี่ยวข้องกับตระกูลเฉิน!
“ผู้จัดการจาง ตอนนี้ยังอยากพูดอะไรอีกไหม?” เฉินเฟิงมองจางอานด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ถ้าจางอานรู้จักทำตัว ตอนนี้ก็ควรจะไปเอาภาพกล้องวงจรปิดมาโดยดี ถ้าไม่….
เขายังคิดไม่ทันจบ ก็ได้ยินจางอานสูดลมหายใจเข้าปอด และพูดอย่างเย็นชาว่า: “พูดอะไร?”
“มีอะไรน่าพูดหรอ?”
“เถ้าแก่ที่แท้จริงหงส์ขาวของเรามาจากยันเจียงน่ะจริง แต่แกว่าตระกูลเฉิน…” จางอานชะงักเล็กน้อย ก่อนหลุดหัวเราะพรืด:
“พูดจาเพ้อเจ้อทั้งเพ! เถ้าแก่ของเราไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเฉินสักนิด!”
“เขามาจากตระกูลหวาง!”
จางอานพูดมั่วขึ้นมาตระกูลหนึ่ง
“ตระกูลหวาง?”
สีหน้าของเฉินเฟิงเย็นชาขึ้น จางอานคิดจะ…คืนคำ?
ถ้าเขาจำไม่ผิดล่ะก็
สามเดือนก่อน ตอนเฉินจงมาที่ชางโจวเพื่อเจอเขาครั้งแรก ก็เอาธุรกิจทั้งหมดของตระกูลเฉินในชางโจวให้เขาจัดการ ตอนนั้นเฉินจงยังให้รายชื่อกับเขา บางรายชื่อนั่นเชียนไว้ชัดเจนว่า ร้านอาหารหงส์ขาวเป็นธุรกิจของตระกูลเฉินที่อยู่ในชางโจว
แต่ว่าเฉินเฟิงในตอนนั้นกลับไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้อะไรมากมาย เขาแค่เหล่นิด
