บทที่ 308 ไม่กล้าต่อกรด้วย
หลินหวั่นชีวมองเฉินเฟิงอย่างกล้าๆกลัวๆ พอเห็นเขาส่งสายตาให้ ถึงกล้าเอ่ยปาก: “ฉัน…ตอนฉันเสิร์ฟอาหาร คุณน้าคนนี้จู่ๆก็ลุกขึ้น มาชนฉัน ทำฉันทำอาหารหก…”
“แกโกหก!” หลินเย่นโกรธจนแทบเป็นลม: “ทั้งที่เป็นเพราะยัยโสโครกอย่างแกต่างหาก อยากแก้แค้นที่คนขับรถฉันเมื่อวานทำร้ายแม่แก เลยจงใจราดน้ำแกงลงตัวฉัน!”
“ฉันเปล่านะคะ!” หลินหวั่นชีวร้อนใจแทบร้องไห้ออกมา
“เปล่าอะไร! คนหลายคนเห็นกันอยู่ พวกเขาเป็นพยานกันได้!” หลินเย่นชี้ไปที่แขกรอบๆ ไม่ว่ายังไงก็ตาม เธอไม่มีทางยอมให้หลินหวั่นชีวยืนยันว่าเธอผิดแน่นอน
ไม่งั้นจะทำให้เธอหลงเหลือภาพพจน์ไม่ดีต่อหน้าหลินจงเหว่ย ถ้าหลินจงเหว่ยรู้สึกไม่ดีกับเธอ งั้นการร่วมงานกันของบริษัทจงเสิ้งกับบริษัทติ่งเฟิงไม่ต้องพูดแล้วล่ะ
หลินจงเหว่ยเบนสายตาไปที่แขกท่านอื่น แต่แขกทุกคนพากันส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้หรอก ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
เห็นได้ชัดว่า ทุกคนไม่อยากเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องด้วย เพราะทั้งสองฝ่ายอย่างหลินเย่นและเฉินเฟิง ดูท่าไม่ควรตอแยด้วย
บรรยากาศแข็งค้างอึมครึม
หลินเย่นพูดอย่างมีหลักการ ยืนกรานกระต่ายขาเดียวว่าหลินหวั่นชีวจงใจแก้แค้น
ตอนนี้เองเฉินเฟิงพูดเสียงเย็นว่า: “ดูกล้องวงจรปิด”
หลินจงเหว่ยตบหัวตัวเอง ได้สติกลับมา จริงสิ ดูกล้องวงจรปิดสิ วิธีแก้ปัญหาง่ายแบบนี้ ทำไมเขาถึงนึกไม่ถึงนะ คงเป็นเพราะเจอบอสเลยตื่นเต้นเกินไ
