ปแน่ๆ
หลินจงเหว่ยปลอบตัวเองในใจแบบนี้
“ผู้จัดการพวกคุณล่ะ? ให้เขาเอากล้องวงจรปิดออกมา”
หลินจงเหว่ยหันไปมองพนักงานอีกข้าง
“ผู้จัดการพวกเราเขา…”
“ผมอยู่นี่!” น้ำเสียงโกรธเต็มขั้นดังขึ้นกลางห้องโถง ผู้จัดการจางเดินยิ้มเข้ามา ด้านหลังยังมีผู้ชายร่างเต็มไปด้วยรอยสักสีหน้าดุร้ายอีกสิบกว่าคน
พวกชายร่างเต็มไปด้วยรอยสักสิบกว่าคนนี้ แต่ละคนใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้น เนื้อที่ส่วนที่พ้นแขนเสื้อออกมาเต็มไปด้วยพละกำลัง
พอพวกเขาปรากฏตัว แขกในห้องโถงหลายคนตกใจจนเข่าอ่อน แขกบางคนยังทิ้งอาหารที่สั่ง และหนีออกไปเอาดื้อๆ
“จัดการมัน!” ผู้จัดการจางชี้นิ้วสั่งไปทางเฉินเฟิง
ชายร่างใหญ่สิบกว่าคนขยับตัว สีหน้าดูจริงจังขึ้นมา
“เดี๋ยวก่อน!” ตอนนี้เองหลินจงเหว่ยตะคอกเสียงเข้มขึ้น เดินมายื่นหน้าผู้จัดการจาง
เขาถามเสียงเข้ม: “คุณเป็นผู้จัดการของที่นี่?”
“มีอะไรไม่ทราบ?” ผู้จัดการจางเลิกคิ้วถาม
“เขาเป็นเพื่อนผม พวกคุณจะแตะต้องเขาไม่ได้”
“แตะเขาไม่ได้?” ผู้จัดการจางหัวเราะพรืด: “คุณบอกห้ามแตะก็ไม่แตะงั้นหรอ? ถือสิทธิ์อะไร?”
“ถือสิทธิ์ที่ผมคือหลินจงเหว่ย!” หลินจงเหว่ยพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
“หลินจงเหว่ย?” ผู้จัดการจางตกใจ เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง: “คุณคือหลินจงเหว่ยของบริษัทติ่งเฟิง?”
“ทำไม มีปัญหาอะไรไหม?”
“ไม่…ไม่มีปัญหา” ผู้จัดการจางเหงื่อผุดขึ้นเต็มขมับ ถ้าคนตรงหน้าเป็นหลินจงเหว่ยจริง งั้นวันนี้เขาคงต้องรามือ ยังไงซะหลินจง
