ไม่ใช่ผมไม่ไว้หน้าคุณ แต่เงื่อนไขของคุณมันทำได้ยากมากจริงๆครับ”
“ผมบอกแล้วว่า กล้องวงจรปิดหลายวันก่อนก็เสียแล้ว แถมยังอยู่ในความดูแลของประธานหวางของเราด้วย นอกจากประธานหวางแล้ว คนอื่นไม่มีสิทธิ์ขอดู”
“งั้นก็ไปเรียกประธานหวางของพวกคุณมาก!” หลินจงเหว่ยเริ่มโมโห
ผู้จัดการจางยิ้มน้อยๆ: “ขอโทษจริงๆครับ ประธานหลิน ประธานหวางของเราหลายวันก่อนไปดูงานที่เจียงหนานพอดี ไม่อยู่ในชางโจว ถ้าคุณจะขอดูกล้องวงจรปิด คงต้องรอประธานหวางกลับมาก่อน”
“คุณจงใจเป็นศัตรูกับผมใช่ไหม?” สีหน้าของหลินจงเหว่ยเย็นเยียบขึ้น ยังไงซะเขาก็เป็นกรรมการผู้จัดการของบริษัทติ่งเฟิง เป็นคนระดับแนวหน้าของชางโจว แต่ผู้จัดการร้านอาหารตัวเล็กๆคนหนึ่งกลับไม่ไว้หน้าเขาสักนิด
“ไม่กล้าหรอกครับ ประธานหลิน ต่อให้ผมใจกล้ามากแค่ไหน ก็ไม่กล้าเป็นศัตรูกับคุณหรอก” ผู้จัดการจางรีบขอโทษขอโพย ถึงท่าทีเขาจะดูนอบน้อม แต่ใครๆก็ดูออกว่า เขาแอบซ่อนสีหน้าดูถูกเอาไว้
อันที่จริงจางอานตอนนี้ไม่เห็นหลินจงเหว่ยในสายตาจริงๆ โดยเฉพาะเมื่อรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว เขายิ่งมั่นใจที่จะต่อกรกับหลินจงเหว่ย
หลินจงเหว่ยมีอำนาจพอดูในชางโจว แต่เถ้าแก่ของร้านอาหารหงส์ขาวไม่อ่อนเลยเหมือนกัน เขาเคยได้ยินหวางไห่คว่าซึ่งเป็นประธานจัดการธุรกิจร้านอาหารหงส์ขาวบอกว่า ร้านอาหารหงส์ขาวเป็นธุรกิจของผู้สืบทอดตระกูลใหญ่มากตระกูลหนึ่ง มีพื้นที่ในชางโจวถึงหนึ่งในสาม ต่อให้เสิ่นหง
