ักลง หันไปมองหนึ่งที ก็เห็นหลินจงเหว่ยที่เดินเข้ามา
สายตาหลินจงเหว่ยจับเข้าที่เฉินเฟิงในทันที
ทันใดนั้นเขาตัวแข็งค้าง สมองเริ่มว่างเปล่า
นายน้อยเฉิน…ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้?
ยังไม่ทันมีเวลาได้ครุ่นคิด เกิ่งห้าวรีบกวักมือเรียกเขาเป็นการใหญ่: “ประธานหลิน พวกเราอยู่ตรงนี้”
พอเห็นหลินจงเหว่ย ถางรั่วเสวี่ยนก็ดีใจมาก หลินเย่นรีบจัดชุดให้เรียบร้อย เดินหน้าเข้าไป กะจะให้ตัวเองอยู่ในสภาพสวยงามที่สุดต้อนรับหลินจงเหว่ย
แต่หลินจงเหว่ยกลับเดินผ่านสองคนนี้ไป และเดินไปหาเฉินเฟิง
“จงเหว่ย ไม่เจอกันนานเลยนะ” เฉินเฟิงยิ้มพลางยื่นมือออกไป
หลินจงเหว่ยอึ้งเล็กน้อย ก่อนได้สติกลับมา เฉินจงกำชับไว้ว่า เฉินเฟิงบอกกับคนตระกูลเสี้ยว่า เขาเป็นเพื่อนกัน
“ไม่เจอกันนานเลย ไม่เจอกันนานเลยนะ ฮะๆๆ” หลินจงเหว่ยยื่นมือไปเช็คแฮนด์กับเฉินเฟิงอย่างเป็นธรรมชาติ
รอยยิ้มของหลินเย่นสองแม่ลูกแข็งค้าง เจ้าขยะนี่รู้จักหลินจงเหว่ยจริงๆ!
“เฉินเฟิง มันเกิดอะไรขึ้น?”
หลินจงเหว่ยกวาดตามองรอบๆ ก่อนถามขึ้นยิ้มๆ
ครั้งแรกที่เรียกบิ๊กบอสตัวเองแบบนี้ เขายังอดตื่นเต้นไม่ได้ แต่พอคิดว่าเป็นการช่วยเฉินเฟิงเล่นละคร เฉินเฟิงคงไม่โทษเขา เลยพอโล่งอกไปบ้าง
“ประธานหลิน เพื่อนคุณคนนี้ไม่มีเหตุผลเลย! เขาใส่ความฉัน…”
เฉินเฟิงยังไม่ทันได้พูดอะไร หลินเย่นก็รีบร้องขอความเห็นใจขึ้นมา
เธอต้องออกตัวก่อน เพราะความสัมพันธ์ของหลินจงเหว่ยกับเฉินเฟิงเห็นได้ชัดว่าไ
