ม่ออก
ตอนนี้ ยามหลายคนวิ่งเข้ามา
“เอามันให้ตาย!” ผู้จัดการจางตะโกนพลางชี้ไปที่เฉินเฟิง สีหน้ากัดเขี้ยวเคี้ยวฟันราวกับจะฉีกเฉินเฟิงเป็นสองซีก
ยามหลายคนถือไม้พลองเดินมายืนหน้าเฉินเฟิง และล้อมเขาเอาไว้ด้วยสีหน้าเย็นชา
ถางรั่วเสวี่ยนแสยะยิ้มเย็น เจ้าขยะ ไม่คิดว่ากรรมจะสนองคนได้….
“ปึ้ง”
เธอยังคิดไม่ทันเสร็จ ยามแต่ละคนก็ลอยละลิ่วไปชนกับผนังกั้นชั้นสอง
ยิ้มมุมปากของถางรั่วเสวี่ยนแข็งค้างในบัดดล
การลอยกระเด็นของยามคนนี้เหมือนเป็นบทเริ่มต้นของปรากฏการณ์โดมิโน่ ทำให้ยามอีกหลายคนยังไม่ทันได้ตอบโต้ก็ล้มลงกับพื้น
ไม่ถึงสิบวินาที ยามห้าคนที่ตอนมาดูดุดัน ต่างพากันล้มกองกับพื้น
ทั่วทั้งร้านเงียบลงฉับพลัน
เงียบขนาดเข็มตกสักเล่มคงได้ยิน
ผู้จัดการจางเบิกตากว้างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เหมือนเจอผีตอนกลางวันแสกๆ
ถางรั่วเสวี่ยนกับหลินเย่นก็อ้าปากค้าง ไม่เชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน
ฝีมือเจ้าขยะนี่ทำไมร้ายกาจแบบนี้?!
เฉินเฟิงเดินมายืนหน้าหลินเย่นอย่างเย็นชา
หลินเย่นรู้สึกมือเท้าอ่อนไงพิกล
“เจ้า…เจ้าขยะ ฉันจะบอกแกให้นะ ทำร้ายคนน่ะผิดกฎหมาย…”
“แกอย่าทำอะไรบ้าๆนะ”
หลินเย่นปากกระตุก แต่ยังไม่วายข่มขู่เฉินเฟิง
“ห้ามทำร้ายน้าหลิน” ตอนนี้เกิ่งห้าวเดินออกมา กันหลินเย่นไว้ด้านหลัง แต่ขาเขากลับสั่นยิ่งกว่าหลินเย่นซะอีก
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ตอนกำลังจะผลักเกิ่งห้าวออก ก็เห็นเกิ่งห้าวตาเป็นประกาย: “ประธานหลินมาแล้ว”
เฉินเฟิงชะง
