บทที่ 306 หลินเย่นที่น่ารังเกียจ
“ฉันเปล่า ฉันไม่ได้ทำจริงๆ…”
หลินหวั่นชีวส่ายหน้าอย่างน่าสงสาร น้ำตาอาบแก้ม
“เรื่องที่ทุกคนต่างเห็นกันชัดแจ้ง เธอยังจะบอกว่าเปล่าอีก?!” ผู้จัดการจางชี้หน้าหลินหวั่นชีวอย่างโมโห
“ตอนนี้รีบลุกขึ้นมาชดใช้เงินหนึ่งแสนเก้าหมื่นให้คุณผู้หญิงคนนี้ซะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ…”
“หนึ่งแสนเก้าหมื่น? หนึ่งแสนเก้าหมื่นจะพอที่ไหนกัน!” ผู้จัดการจางยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนหลินเย่นแหวขึ้นมาขัดจังหวะ: “ยัยสารเลวนี่ทำลายชุดฉันยังไม่พอ ยังทำฉันพลาดนัดธุรกิจสำคัญอีก เงินค่าชดใช้ชุดนั่นแล้ว เงินค่าธุรกิจฉันเสียหายให้ใครจ่ายล่ะหะ?”
“คุณผู้หญิง งั้นความหมายของคุณคือ?” ผู้จัดการจางขมวดคิ้วถาม
“ห้าแสน! นอกจากค่าชุดแล้ว มันต้องจ่ายฉันอีกห้าแสน!”
“ได้ครับ ไม่มีปัญหา” ผู้จัดการจางตอบโดยไม่คิดเลย ยังไงซะก็ไม่ใช่เขาจ่าย สุดท้ายก็ต้องหลินหวั่นชีวรับกรรมอยู่ดี
“เสี่ยวหลิน ได้ยินหรือยัง! ค่าชุดและค่าธุรกิจเสียหายของคุณผู้หญิงท่านนี้ ทั้งหมดหกแสนเก้าหมื่น ทางที่ดีเธอรีบชดใช้ให้เขาโดยไม่ขาดแม้แต่สตางค์แดงเดียวด้วย” ผู้จัดการจางมองหลินหวั่นชีวอย่างเย็นชา
“ฉันไม่มีเงิน…ฮือๆ ฉันไม่มีเงินจริงๆ” หลินหวั่นชีวส่ายหน้าอย่างไร้ที่พึ่ง เพราะหวางซูเจินไม่มีเงินเลย เธอถึงออกมาทำพาร์ททาร์ม ตอนนี้ผู้จัดการจางจะให้เธอชดใช้เงินหกแสนเก้าหมื่น ต่อให้เธอขายตัว ก็หาเงินก้อนนี้มาไม่ได้
“ไม่มีเงินก็เรียกคนที่บ้าน
