บทที่ 305 ตัวซวย
หลินเย่นพยักหน้า: “งั้นพวกเรารอหน่อยละกัน”
“คุณน้า ไม่ต้องรอหรอกครับ ประธานหลินของเราไม่ชอบให้คนอื่นรอ เขามักจะปรากฏตัวตอนที่คนอื่นสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว” เกิ่งห้าวพูด
“คุณน้า พวกเราสั่งอาหารกันเถอะ” เกิ่งห้าวหยิบเมนูออกมาสั่งอาหาร
“เกิ่งห้าว จะให้เราสั่งได้ไงล่ะ วันนี้น้ากับรั่วเสวี่ยนเลี้ยงนะ ให้พวกเราสั่งเถอะ” หลินเย่นพูดตามมารยาทกับเกิ่งห้าว
“งั้นได้ครับ คุณน้า คุณน้าสั่งละกัน” เกิ่งห้าวยื่นเมนูให้หลินเย่นด้วยรอยยิ้ม
รอยยิ้มของหลินเย่นค้างแข็ง เธอเหมือนจะลืมไปเรื่องหนึ่งคือ สมองของเกิ่งห้าวไม่มีอะไรเท่าไหร่
ถ้าเป็นคนอื่น เธอพูดอย่างมีมารยาทขนาดนี้แล้ว อีกฝ่ายให้เกียรติ ก็จะไม่ให้เธอสั่งอาหารแน่นอน
แต่พอมาถึงเกิ่งห้าว กลับไม่คิดอะไรมากมาย
คุณว่ายังไงก็ตามนั้น
“ได้ น้าสั่ง น้าสั่งละกัน” หลินเย่นฝืนยิ้มรับเมนูมา เธออยากตบหน้าตัวเองนัก ทำไมต้องปากเบาด้วย อาหารมื้อหนึ่งของหงส์ขาวน่ะอย่างน้อยต้องสามสี่หมื่นแน่ะ
เธอปากเบาหน่อยเดียว เสียเงินสามสี่หมื่นในพริบตา
ไม่นาน หลินเย่นก็สั่งอาหารแนะนำของร้านอาหารหงส์ขาวมาสองสามอย่าง
พนักงานเริ่มเสิร์ฟอาหารขึ้นโต๊ะ
ตอนนี้หลินเย่นกลับรู้สึกไม่ค่อยสบายท้อง เธอกะลุกไปเข้าห้องน้ำ
พอหมุนตัว กลับชนกับพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่ง
“ปึ้ก”
พนักงานคนนั้นทรงตัวไม่อยู่ อาหารบนถาดกระฉอกใส่หลินเย่น
“อ๊า!”
หลินเย่นร้องเหมือนหมูโดนเชือด เห็นได้ชัดว่าโดนล