อิตาลีออกแบบให้ฉันโดยเฉพาะ คนธรรมดาต่ำอย่างมัน ต่อให้ขายตัวเองยังซื้อกระดุมชุดนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ” หลินเย่นไม่ลดราวาศอก ความหมายของผู้จัดการนี้ชัดอยู่แล้ว เรื่องนี้เป็นความผิดของหลินหวั่นชีวคนเดียว ไม่เกี่ยวอะไรกับร้านหงส์ขาว ร้านหงส์ขาวจะไม่ออกเงินชดใช้ให้แม้แต่บาทเดียว”
“เสี่ยวหลิน ลุกขึ้น!”
ผู้จัดการมองหลินหวั่นชีวที่พื้นด้วยสายตาเย็นเยียบ และพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า: “เสื้อผ้าของคุณผู้หญิงท่านนี้ราคาหนึ่งแสนเก้าหมื่น เธอรีบชดใช้ให้คุณเขาเดี๋ยวนี้เลย ห้ามขาดแม้แต่สตางค์แดงเดียว”
“ผู้จัดการจาง คุณน้าคนนี้ชนฉันก่อนนะคะ น้ำแกงของฉันถึงหกรดตัวเธอ” หลินหวั่นชีวอธิบายทั้งน้ำตา ตอนเธอยกน้ำแกงมา เดินตามทางที่ร้านหงส์ขาวจัดแจงไว้เรียบร้อยแล้ว แต่พอหลินเย่นลุกขึ้น กลับชนเธออย่างจังโดยไม่ดูเลยสักนิด
พูดตามจริงแล้ว คนผิดคือหลินเย่น ไม่ใช่เธอ
“แกว่าไงนะ?!”
หลินเย่นสีหน้าเย็นชา และถีบใส่หลินหวั่นชีวหนึ่งทีทันที
“ยัยโสโครก นี่แกยังกล้ากล่าวหาฉัน?! อะไรเรียกว่าฉันชนแก แกอยากแก้แค้นฉัน เลยเอาน้ำแกงราดฉันต่างหาก!”
“ฉันเปล่านะคะ!” หลินหวั่นชีวพูดอย่างน้อยใจ งานเสิร์ฟร้านอาหารหงส์ขาวเป็นงานพาร์ททาร์ทแรกของเธอ เธอจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง
“เปล่า? แกเห็นว่าฉันโง่หรือไง?” หลินเย่นยิ้มเย็น
“เมื่อวานคนขับรถของฉันชนแม่โสโครกของแก ดังนั้นแกเลยแค้นฉัน วันนี้เห็นฉันมาทานอาหารที่นี่ แกเลยจงใจยกน้ำแกงมาข้างหน้าฉั
