บทที่ 304 สาวน้อย
โรงแรมดี?
เฉินเฟิงส่ายหน้า โรงแรมดียังไง ก็อยู่สบายสู้บ้านไม่ได้
แต่สองแม่ลูกหลินเย่นกับถางรั่วเสวี่ยนทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ เขาเองก็คาดไม่ถึง
แต่บ้านเป็นของหลินหลัน หลินหลันไม่ว่าอะไร เขาก็ไม่คิดเข้าไปยุ่ง
เสี้ยเว่ยกั๋วกับหลินหลันพากันไปหาโรงแรมอยู่ เฉินเฟิงอยู่ที่โรงพยาบาลดูแลเสี้ยเมิ่งเหยา
คืนหนึ่งผ่านไปอย่างเงียบสงบ
เช้าวันต่อมา เสี้ยเว่ยกั๋วกับหลินหลันมาผลัดเวรกับเฉินเฟิงที่โรงพยาบาล
เฉินเฟิงกะจะกลับไปพักผ่อน แล้วพลันนึกขึ้นมาได้ถึงหวางซูเจินกับหลินหวั่นชีวที่เมื่อวานเขาช่วยพามาส่งโรงพยาบาล ตอนนี้ไม่รู้ทั้งสองคนเป็นยังไงบ้าง
เฉินเฟิงมาถึงห้องพักของหวางซูเจิน
พอเข้าห้องคนไข้ เฉินเฟิงก็เห็นหลินหวั่นชีวนั่งอยู่มุมห้องกินหมั่นโถวคนเดียว
บางทีเพราะหมั่นโถวค่อนข้างแห้งแข็ง ดังนั้นในการกลืนแต่ละคำ เธอเลยต้องดื่，น้ำตามด้วยถึงจะกลืนมันลงคอได้
เฉินเฟิงถอนหายใจยาว เมื่อวานตอนเจอเธอครั้งแรก เขานึกว่าเธอมีโรคประจำตัวอะไรถึงได้ผอมแห้งแรงน้อยขนาดนั้น แต่พอเห็นภาพเบื้องหน้านี้แล้ว เขาก็เข้าใจ
หลินหวั่นชีวไม่ได้เป็นโรคประจำตัวอะไร การที่เธอผอมขนาดนี้เพราะวันๆได้กินแต่หมั่นโถว ร่างกายเลยขาดสารอาหาร
พอเห็นเฉินเฟิงเข้ามา หลินหวั่นชีวตกใจสะดุ้งเหมือนกระต่ายตัวน้อยๆ รีบลุกขึ้น ซ่อนหมั่นโถวไว้ด้านหลัง และทักทายเฉินเฟิงอย่างงกๆเงิ่นๆว่า: “พี่เฉินเฟิง พี่มาแล้วหรอ?”
เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ
