มวันนั้นแล้ว แกยังมีศัตรูพวกอื่นอีกหรอ?” หลินหลันถามเสียงแหลมขึ้นมา
“พวกเขาเป็นใครกันแน่ ทำไมต้องตามฆ่าเราด้วย?” เสี้ยเว่ยกั๋วถามเสียงต่ำ ไม่รู้เรื่องนี้ให้แน่ชัด ต่อไปเขาไม่มีทางนอนหลับสบายใจแน่
เฉินเฟิงทำหน้าลำบากใจ สำหรับเสี้ยเว่ยกั๋วแล้ว เขาไม่อยากปิดบัง แต่เขาก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี
เสี้ยเมิ่งเหยามาช่วยแก้ความขัดเขิน: “พ่อคะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว พ่อจะถามเฉินเฟิงทำไมอีกคะ”
“พวกที่ไล่ตามฆ่าเฉินเฟิง เขาจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว ต่อไปพวกเขาไม่กล้ามาหาเรื่องพวกเราอีก”
“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” เสี้ยเว่ยกั๋วถอนหายใจอีก เห็นได้ชัดว่า เสี้ยเมิ่งเหยาต้องรู้อะไรแน่ๆ แต่เธอไม่อยากพูด เขาก็ถามอะไรไม่ได้อยู่ดี
“เมิ่งเหยา เราจะมาช่วยเจ้าขยะนี่ไม่ได้นะ เขาเป็นระเบิดเวลา ไม่รู้จะระเบิดขึ้นมาตอนไหนแล้ว ทำบ้านเราเละเป็นโจ๊ก”
“ทางที่ดีลูกหาเวลาไปอำเภอหย่ากับมันให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไป ไม่งั้นต่อไปครอบครัวเราไม่มีทางได้อยู่เป็นสุขแน่” หลินหลันยังคงพูดไม่หยุด
“เอาล่ะ แม่อย่าพูดเลยค่ะ ตอนนี้หนูไม่อยากได้ยินเรื่องนี้” เสี้ยเมิ่งเหยาเริ่มอารมณ์เสีย ตั้งแต่ฉินเสวี่ยนหรัวมาพูดคราวนั้น ตอนนี้ในหัวเธอมีแต่เรื่องหย่ากับเฉินเฟิง
ต่อให้เธอไม่อยากแค่ไหน แต่ความจริงมันคาตาตรงหน้า
ไม่หย่า เธอต้องกลายเป็นจุดอ่อนของเขาแน่ ตระกูลเฉินไม่รู้จะอาศัยเธอทางไหนไปข่มขู่เฉินเฟิงอีก
แต่ถ้าหย่ากัน ก็แปลว่า ความรักตลอดสามปีของเธอกั
