บเฉินเฟิงมาถึงทางตันแล้ว
หย่ากันแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครคาดเดาได้เลย
“เอาล่ะหลันหลัน พวกเรากลับบ้านกันเถอะ คืนนี้ให้เฉินเฟิงอยู่เฝ้าเมิ่งเหยาละกัน” เสี้ยเว่ยกั๋วถอนหายใจพลางว่า
“กลับบ้าน?” หลินหลันตะลึง ก่อนทำสีหน้ากระอักกระอ่วน
“ทำไมหรอ? ที่บ้านมีปัญหาอะไร?”
“ไม่…”หลินหลันยิ้มแหย “ที่บ้านไม่มีปัญหาอะไร แค่ตอนนี้มีคนมาอยู่แล้ว”
“ใครมาอยู่น่ะ?” เสี้ยเว่ยกั๋วถามอย่างไม่เข้าใจ
“พี่เย่นกับรั่วเสวี่ยน พวกเธอสองแม่ลูกมาชางโจวกันวันนี้น่ะ”
“พวกเขาสองแม่ลูกคิดยังไงมาที่ชางโจวเนี่ย” สำหรับหลินเย่น เสี้ยเว่ยกั๋วเคยเจอมาบ้าง หลายปีก่อน เขาไปอวยพรปีใหม่กับหลินเย่นที่จงไห่ ไม่ได้เข้าแม้แต่ประตูบ้านเธอ ก็โดนเธอไล่ออกมาแล้ว
หลินเย่นดูถูกน้องเขยอย่างเขา เขารู้ดี
“มาคุยการค้า ตอนนี้พี่เย่นเป็นประธานกรรมการเครือบริษัทจงเสิ้ง ครั้งนี้มาคุยการค้ากับบริษัทติ่งเฟิง”
“คุยการค้า? คุยการค้าทำไมต้องอยู่บ้านเราด้วย พวกเขารวยขนาดนั้นไปอยู่โรงแรมไม่ได้?” เสี้ยเว่ยกั๋วถามอย่างไม่พอใจ
“ที่รัก พูดอะไรน่ะ พี่เย่นเป็นพี่สาวฉัน นานทีปีหนจะมาบ้านเราสักที ฉันต้องต้อนรับเขาสิ จะให้เขาไปอยู่โรงแรมได้ยังไง” หลินหลันบอก
“ต้อนรับเขา? คุณไม่อยู่บ้านต้อนรับเขา? คุณวิ่งมาโรงพยาบาลต้อนรับอะไร?” เสี้ยเว่ยกั๋วแค่นเสียงหึ
“คือ…พี่เย่นเขาชอบความสงบ ไม่ชอบให้ใครรบกวน ฉันเลยยกบ้านให้เขาอยู่สามสี่วัน” หลินหลันรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน
