มีแล้วก็เมิ่งเหยาอยู่ เมิ่งเหยาหลายวันนี้ได้รับบาดเจ็บ เดินเหินไม่สะดวก…”
“เอ๊ะหลินหลัน จะอะไรกันนักหนาหะ!” หลินหลันยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนหลินเย่นตวาดกลับด้วยสีหน้าไม่พอใจ: “ฉันแค่มาอยู่บ้านเธอไม่กี่วัน ไม่ใช่จะยึดบ้านซะหน่อย เธอต้องเรื่องมากขนาดนี้ไหม?”
“หรือเธอดูถูกฉันกับถางรั่วเสวี่ยนหา ถ้าดูถูกก็บอกกันตรงๆ พวกเราจะกลับจงไห่ ต่อไปก็ถือว่าไม่มีญาติอย่างเธออีก!”
พอหลินเย่นอาละวาด หลินหลันก็อ่อนลงทันที: “ไม่ใช่ พี่เย่น ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”
“จะหมายความว่าไงเรื่องเธอ รีบไปเลย ฉันกับรั่วเสวี่ยนจะพักผ่อนแล้ว” หลินเย่นหมดความอดทน ผลักหลินหลันออกไปนอกบ้าน
“ปึ้ง”
เสียงปิดประตูปิดดังกลับ หลินเย่นถึงรู้สึกสบายหูมากขึ้น
ถางรั่วเสวี่ยนอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าหลินเย่นจะมาไม้นี้
“แม่คะ พวกเราทำแบบนี้…ไม่ดีมั้งคะ” ผ่านไปสักพัก เธอถึงพูดออกมา ที่จริงเธอพูดอ้อมค้อมพอดู ที่หลินเย่นทำไม่ใช่แค่ไม่ดี เรียกว่าทำเกินไปมากกว่า
มาเป็นแขกบ้านญาติ ฮุบบ้านญาติไม่พอ ยังไล่ญาติไปนอนโรงแรม
ไม่มีใครเขาทำกันแบบนี้
“มีอะไรไม่ดีล่ะ” หลินเย่นเบ้ปาก ไม่รู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปสักนิด
“บ้านดีแบบนี้ มีแต่คนฐานะแบบแม่กับลูกถึงคู่ควรจะอยู่ ให้พวกน้าสามอยู่น่ะสิ้นเปลือง”
คำพูดนี้ของหลินเย่นทำให้ถางรั่วเสวี่ยนสบายใจขึ้นไม่น้อย
“รั่วเสวี่ยน ลูกรีบโทรหาเพื่อนคนนั้น ให้เขานัดหลินจงเหว่ยออกมา การร่วมงานกับบริษัทติ่งเฟิงเป็นเ
