บทที่ 60 ทุกเหตุย่อมมีผล
กาลเวลาผ่านไปรวดเร็วปานสายน้ำ อายุขัยหมุนเวียนดังกระสวยทอผ้า
ชั่วพริบตาเดียว สามสิบปีก็ผ่านพ้นไปอีกครั้ง
เมื่อลวี่หยางลืมตาขึ้นอีกครั้ง แม้โฉมหน้าไร้ร่องรอยชราสักเสี้ยว หากแต่เส้นผมดำขลับหนานุ่ม กลับมีปอยขาวแทรกขึ้นมา
“เพียงชั่วพริบตา ข้าก็อายุแปดสิบปีแล้วหรือ…”
ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นรวมลมปราณ แม้จะมีอายุยืนกว่ามนุษย์ปุถุชน แต่ก็เพียงร้อยห้าสิบปี ไม่ได้ต่างไปนัก แปดสิบปีก็นับว่าเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว
อีกเพียงยี่สิบปีลักฟ้าล่วงชะตาของจ้าวซวี่เหอก็จะถูกปลดผนึก
“แม้ชาตินี้จะหมดหวังกับการบรรลุขั้นวางรากฐานไปแล้ว ทว่าเพียงข้าฝึกสำเร็จวิชาจอมปราชญ์ขโมยสวรรค์ก็ยังสามารถลองทะลวงสู่ระดับวางรากฐานได้สักครั้ง ถือเป็นการสะสมประสบการณ์ล่วงหน้า…”
เส้นทางแห่งมรรคผลอยู่เพียงเอื้อมเส้นทางแห่งมรรคผลอยู่เพียงเอื้อม
แม้แต่เคล็ดแปรร่างถอดซากใต้เงาจันทราหลังจากปิดด่าน บำเพ็ญยาวนานถึงสามสิบปี เขาก็ยังอาศัยแผ่นหยกกระจ่างมรรคผล ค้นคว้าออกมาได้ถึงเคล็ดลับเฉพาะทาง
“การจะฝึกสำเร็จเคล็ดแปรร่างถอดซากใต้เงาจันทราอย่างแท้จริง ต้องผ่านประสบการณ์ ‘ตายแล้วจึงถอดซาก’ ทว่าข้าเพียงแค่ตาย ก็จะกระตุ้นคัมภีร์ร้อยชาติให้เริ่มใหม่ทั้งหมด…แต่ในความเป็นจริง ความตายนี้มิได้สมบูรณ์สิ้นเชิง และวิชานี้ก็หาได้บังคับให้ผู้ฝึกต้องตายจริง ๆ ไม่”
“สิ่งที่เรียกว่า ‘ตาย’ ที่แท้จริงแล้ว ก็มิได้เกินกว่าการดับสิ้นของเรือ
