บทที่ 301 แบบนี้ก็ได้
“ไม่สะดวก? มีอะไรไม่สะดวก”
“เจ้าขยะนี่ก็อยู่นี่ไง? ให้เขาดูแลเมิ่งเหยาก็ได้นี่”
หลินเย่นเบ้ปากลอก คำว่าไม่สะดวกของหลินหลันยิ่งทำให้เธอมั่นใจ บ้านใหญ่ที่ว่าเป็นของปลอม หลินหลันโม้แน่ ไม่งั้นคงไม่หลบๆซ่อนๆแบบนี้
“นั่นสิ น้าสาม ให้เฉินเฟิงดูแลพี่เมิ่งเหยาละกัน น้าพาหนูกับแม่ไปดูบ้านเถอะ ได้ยินแม่บอกว่า บ้านน้าน่ะสี่สิบกว่าล้านแน่ะ หนูยังไม่เคยเห็นบ้านราคาสี่สิบกว่าล้านเลยนะ” ถางรั่วเสวี่ยนยิ้มละไม แต่ในรอยยิ้มนั่นกลับเสียดสีบางๆไว้ บ้านราคาสี่สิบกว่าล้าน เธอยังไม่มีปัญญาเลย แล้วกับญาติจนๆอย่างหลินหลันเนี่ยนะ
“ได้ งั้นเดี๋ยวน้าสามพาไปดูละกัน” หลินหลันรับปาก ที่จริงแล้วเธอก็อยากเชิดหน้าชูตาต่อหน้าหลินเย่นสักครั้งเหมือนกัน และบอกหลินเย่นว่า ถึงตอนนี้บ้านเธอยังไม่รวยเท่าหลินเย่น แต่อนาคตเธอไม่แน่ว่าจะด้อยกว่าหลินเย่น
เพราะบ้านที่เธออยู่ เป็นของขวัญที่เสิ่นหงชังคนรวยอันดับหนึ่งของชางโจวมอบให้
“ดูแลเมิ่งเหยาดีๆนะ ฉันพาป้าใหญ่ไปดูบ้าน” หลินหลันปรายตามองเฉินเฟิงเย็นชา พูดจบก็พาหลินเย่นกับถางรั่วเสวี่ยนออกจากห้องพักคนไข้
เฉินเฟิงส่ายหน้า เขาพบว่าญาติของหลินหลันนั้น คนหนึ่งแย่กว่าอีกคนหนึ่งเสมอ อย่างซุนกุ้ยฟางกับหลินต้ายงเมื่อครั้งก่อนไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว
หลินเย่นคราวนี้ยิ่งแล้วใหญ่
เสี้ยเมิ่งเหยาพึ่งได้รับบาดเจ็บมาแท้ๆ แต่ตั้งแต่หลินเย่นเข้ามาในห้องพักจนออกไป ตั้งแต่ต้นจ
