นจบ เธอไม่ถามไถ่เมิ่งเหยาเลยสักครั้ง เหมือนความเป็นความตายของเสี้ยเมิ่งเหยาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย
เรียกได้ว่าเลือดเย็นถึงที่สุด
ในสายตาหลินเย่น คำว่าญาติคงเป็นแค่เครื่องมือให้ใช้ประโยชน์เท่านั้นเอง
ครึ่งชม.ต่อมา หลินหลันพาหลินเย่นกับถางรั่วเสวี่ยนมาถึงยู่ฉวนซาน
ตลอดทางหลินหลันดูสบายๆ เทียบกันแล้ว หลินเย่นสองแม่ลูกกลับดูไม่สบายเท่าไหร่
โดยเฉพาะหลินเย่น เริ่มมีสีหน้าไม่สบายใจขึ้นมา
“แม่คะ เสิ่นหงชังที่ว่ารวยอันดับหนึ่งของชางโจวนั่น คงไม่ให้บ้านกับน้าสามจริงๆหรอกนะ?” หลินเย่นสองแม่ลูกเดินตามหลัง ถางรั่วเสวี่ยนกระซิบถาม
ที่ชางโจว ชื่อเสียงเสิ่นหงชังดังอยู่มากโข ด้วยมีทรัพย์สินราวสามหมื่นล้านจนเรียกได้ว่ารวยอันดับหนึ่งของชางโจว
ทรัพย์สินของเสิ่นหงชัง ต่อไปอยู่เมืองอื่นอย่างจงไห่ ก็ต้องติดอันดับก่อนสามสิบ
คนรวยแบบนี้มาให้บ้าน บ้านน่ะยังเป็นเรื่องรอง เรื่องหลักคือความสัมพันธ์ของคนให้และคนรับ!
ก็คือเส้นสาย
ถ้าหลินหลันมีเส้นสายกับคนรวยเข้า งั้นหลินหลันจะไม่ใช่ญาติจนๆอีกต่อไป อย่างน้อยในเครือตระกูลหลิน ฐานะของหลินหลันจะไม่ต่ำกว่าหลินเย่นมากนัก
ทั้งสองคนเดินตามหลินหลันอย่างคาดเดา จนมาถึงหน้าประตูบ้านเสี้ย
พอเห็นหลินหลันหยิบกุญแจออกมาเปิดประตู สองแม่ลูกยิ่งตื่นเต้นและไม่สบายใจหนักขึ้น
“พี่เย่น รั่วเสวี่ยน นี่รองเท้าแตะนะ” พอเข้ามา หลินหลันก็หยิบรองเท้าแตะสองคู่ออกมาบอกให้ทั้งคู่เปลี่ยน
แต่
