ทั้งคู่ไม่แยแสหลินหลันสักนิด ต่างพากันเข้าไปในบ้านและกวาดตามองไปรอบๆ
พื้นที่บ้านคือสองร้อยสี่สิบกว่าตารางเมตร แค่ห้องรับแขกก็ปาเข้าไปแปดสิบตารางเมตร มีสี่ห้องนอน สองห้องน้ำ หนึ่งห้องครัว และมีสระว่ายน้ำขนาดเล็ก ถึงจะบอกว่าเป็นเขตที่พักอาศัยระดับสูง แต่การตกแต่งและเฟอร์นิเจอร์ไม่ด้อยกว่าเขตคฤหาสน์เท่าไหร่เลย
หลินเย่นสองแม่ลูกยิ่งดูยิ่งปวดใจ เต็มไปด้วยความริษยา
บ้านใหญ่แบบนี้ ต่อให้เป็นพวกเธอ ก็ไม่มีปัญญาอยู่
แถมตอนเข้ามา สภาพแวดล้อมรอบๆพวกเธอก็เห็นแล้ว เรียกได้ว่าอยู่ในเกรดสูงสุด
หมายความว่า ราคาบ้านนี้ต้องมากกว่าสิบล้านแน่นอน!
บ้านราคาสี่สิบกว่าล้าน หลินเย่นริษยาแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
ยัยหลินหลันถือดีอะไร ได้อยู่บ้านราคานี้
“แม่คะ บ้านนี่น้าสามเช่าหรือเปล่า?” ถางรั่วเสวี่ยนถามอย่างรังเกียจ เธอก็ไม่สามารถรับได้เหมือนกันที่หลินหลันได้อยู่บ้านดีขนาดนี้
สมองหลินเย่นสับสนไปหมด พอได้ยินลูกสาวพูดแบบนี้ เธอก็โมโหขึ้นมา คนอย่างหลินหลัน ใช่ว่าจะทำเรื่องประเภทเอาบ้านเช่ามาโม้ว่าเป็นบ้านตนไม่ได้
“หลินหลัน บ้านนี่ใหญ่แค่ไหนหรอ?” ถึงจะอยากพิสูจน์ความคิดตัวเอง แต่หลินเย่นไม่ได้ถามตรงๆ แต่ถามอ้อมๆ
“สองร้อยสี่สิบตารางเมตร” หลินหลันตอบยิ้มๆ
“สองร้อยสี่สิบตารางเมตรหรอ” หลินเย่นพยักหน้าน้อยๆ ถามอีก: “มีทะเบียนบ้านไหม? ฉันอยากดูหน่อยว่าทะเบียนบ้านพื้นที่สองร้อยสี่สิบตารางเมตรนี่เป็นยังไง”
“มี” หลินหลันยิ
