้มน้อยๆ เหมือนเดาได้ว่าหลินเย่นจะถามแบบนี้ และหยิบทะเบียนบ้านออกมาให้
หลินเย่นสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย รับมาและเปิดดูอย่างรวดเร็ว
พอเห็นชื่อเจ้าของบ้านเป็นหลินหลัน การเปลี่ยนสีบนหน้าหลินเย่นเรียกได้ว่ามาเป็นชุดเลยทีเดียว
จริง บ้านนี้เป็นของหลินหลัน! แถมในทะเบียนบ้านยังมีแต่ชื่อหลินหลันคนเดียว!
หลินเย่นรู้สึกแสบหน้าเอามากๆ
เธอโดนหลินหลันตบหน้าแตกสองรอบแล้ว
“พี่เย่น ทำไมสีหน้าแย่แบบนี้ล่ะ หรือว่าทะเบียนบ้านฉันมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” หลินหลันถามทั้งๆที่รู้ แต่ในใจแทบตีปีก
การที่หลินเย่นมาที่นี่ เธอไม่ใช่ไม่รู้ แต่ยิ่งรู้ยิ่งดีใจ
เธอแข่งกับหลินเย่นมาหลายปี รู้มานานแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง
สำหรับญาติมิตรและเพื่อน พวกเธอสองคนยอมรับได้แต่พวกที่ด้อยกว่าตน แต่ไม่มีทางยอมรับพวกที่ดีกว่าตนแน่
“เปล่า…ไม่มีอะไร” หลินเย่นส่ายหน้า พยายามสะกดกั้นสีหน้าไม่ดีของตนลงไป
ไม่ต้องถามเลย ครั้งนี้เธอแพ้ราบคาบให้กับหลินหลัน
“น้าสาม น้าบอกว่าเสิ่นหงชังมอบบ้านนี้ให้น้าหรอ?” ถางรั่วเสวี่ยนยังถามต่ออย่างไม่ยอมแพ้ ถึงบ้านจะเป็นของหลินหลัน แต่เธอก็ไม่อยากเชื่ออยู่ดีว่า เสิ่นหงชังมอบบ้านนี้ให้หลินหลัน นี่บ้านราคาสี่สิบกว่าล้านนะ ไม่ใช่ผักกาดข้าว ไหงเสิ่นหงชังจะมอบให้ง่ายๆ
หลินหลันพยักหน้า : “อืม ใช่สิ บ้านนี้คุณเสิ่นเขาพาพวกน้ามาดูเองเลยนะ พอดูเสร็จ ก็ให้น้าลงชื่อเซ็นรับทะเบียนบ้านเลย แล้วก็ให้ฝ่ายขายเอากุญแจให้น้า”
