“เฉินเฟิง รีบขอโทษป้าใหญ่เดี๋ยวนี้!” หลินหลันมองเฉินเฟิงอย่างโมโห เฉินเฟิงทำเกินไปจริงๆ กล้าบอกว่าหลินเย่นขยะแขยงต่อหน้าเธอ
“ไม่มีทาง!”
เฉินเฟิงพูดอย่างเย็นชาออกมาสามคำ ให้เขาขอโทษคนอย่างหลินเย่น ให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกซะก่อนเถอะ
ท่าทีเฉินเฟิงทำให้หลินหลันโกรธแทบกระอักเลือด เธอไม่คิดว่าตอนนี้เฉินเฟิงจะปีกกล้าขาแข็งไม่เห็นใครในสายตาแบบนี้ ไม่เห็นเธอเป็นแม่ยายสักนิด ขนาดอยู่ต่อหน้าคนนอก ยังไม่ไว้หน้าเธอเลย
“หลินหลัน เธอก็ขยะพอกัน ขนาดลูกเขยตัวเองยังคุมไม่อยู่เลย เจ้าคนไร้มารยาทแบบนี้ ทำไมไม่ไล่มันไปซะ!” หลินเย่นโกรธจัดไม่รู้จะลงที่ใคร ได้แต่มาลงที่หลินหลัน
หลินหลันยิ้มแหยขอโทษ: “พี่เย่น อย่าโกรธเลยนะ ฉันไม่ดีเอง ฉันไม่ดีเอง”
“แต่พี่ก็อย่าต่อปากต่อกับเจ้าขยะนี่เลย จะทำพี่เสียเกรดเอาเปล่าๆนะ”
ถางรั่วเสวี่ยนคอยเตือนอยู่อีกข้าง: “นั่นสิคะแม่ ประธานกรรมการบริษัทจงเสิ้งอย่างแม่มาถือสาอะไรกับลูกเขยแต่งเข้าบ้านเมียที่เป็นพนักงานส่งของแบบนี้ล่ะ ตอนนี้ให้เขากร่างแค่ไหน ก็เปลี่ยนฐานะลูกเขยแต่งเข้าบ้านเมียไม่ได้หรอก แม่ไม่เหมือนกันนะคะ ต่อให้นัดหลินจงเหว่ยออกมาไม่ได้ แม่ยังคงเป็นประธานกรรมการบริษัทจงเสิ้งนะ”
คำพูดนี้ของเธอทำให้อารมณ์หลินเย่นเย็นลงไม่น้อย
“จ้ะ รั่วเสวี่ยน แม่ฟังเรานะ ไม่โกรธเจ้าขยะนี่แล้ว”
“นั่นสิคะ โกรธมันไปแล้วแม่สุขภาพเสีย มันจะไม่คุ้มกันนะคะ” ถางรั่วเสวี่ยนยิ้มมุมปาก
