ก่อนมองเฉินเฟิงอย่างเย็นชา: “เฉินเฟิง นายอย่าคิดว่า ทั่วทั้งชางโจวมีแค่นายคนเดียวที่รู้จักหลินจงเหว่ย ถ้าฉันต้องการล่ะก็ หาคนหลายสิบคนที่นัดหลินจงเหว่ยออกมาได้ง่ายๆเลยล่ะ”
“เกี่ยวกับผมหรอ?” เฉินเฟิงยิ้มหยัน คนรู้จักหลินจงเหว่ยน่ะเยอะ แต่หัวหน้าสูงสุดของหลินจงเหว่ย มีแต่เขาคนเดียว!
“ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย” ถางรั่วเสวี่ยนยิ้มเย็น: “แต่ฉันจะทำให้นายดูว่า ต่อให้ไม่มีนาย ฉันก็นัดหลินจงเหว่ยออกมาได้ และทำให้บริษัทติ่งเฟิงได้ร่วมงานกับบริษัทจงเสิ้งด้วย”
“อ้อ” เฉินเฟิงรับคำแกนๆ เขาจะดูสิว่า ถ้าเขาไม่เห็นด้วยแล้ว ถางรั่วเสวี่ยนจะทำให้บริษัทติ่งเฟิงได้ร่วมงานกับบริษัทจงเสิ้งได้ยังไง
“ลูกแม่ หนูมีทางนัดหลินจงเหว่ยออกมาหรอ?” หลินเย่นดึงลูกสาวไปอีกข้าง ถามเสียงเบาอย่างสงสัย ถ้าถางรั่วเสวี่ยนมีหนทางจริง เมื่อกี้ตอนอยู่โรงแรมจุนเสิ้ง ทำไมไม่พูดออกมา
ลังเลชั่วครู่ ถางรั่วเสวี่ยนพยักหน้า: “แม่คะ ที่จริงหนูมีเพื่อนคนหนึ่ง ตอนนี้เขาทำงานอยูที่ติ่งเฟิง เขาเป็นเพื่อนร่วมงานกับหลินจงเหว่ย และมีตำแหน่งในบริษัทไม่เล็กนัก น่าจะพอพูดอะไรให้ได้”
“งั้นทำไมลูกไม่พูดตั้งแต่แรกล่ะ?” สายตาหลินเย่นตำหนิถางรั่วเสวี่ยน ถ้าถางรั่วเสวี่ยนพูดเร็วกว่านี้ เธอก็ไม่ต้องทนบากหน้าขอร้องเฉินเฟิงอยู่นาน
“หนูลืมน่ะค่ะ” ถางรั่วเสวี่ยนพูดอย่างหน่ายใจ ที่จริงเธอไม่ได้ลืม แต่เธอไม่อยากยุ่งกับเพื่อนคนนี้มากนัก ถ้าเป็นไปได้ เธอไม่อยากไป
