ขอร้องเขาเลย
แต่ตอนนี้สีหน้าน่ารังเกียจของเฉินเฟิงทำให้เธอโกรธจัด เธอจำเป็นต้องทำแบบนี้
พอได้ยินถางรั่วเสวี่ยนยืนยัน หลินเย่นก็ทำท่าหยิ่งขึ้นมาอีก
เธอเดินไปที่หน้าหลินหลัน เอ่ยปากอย่างเย่อหยิ่งว่า: “หลินหลัน เธอก็เห็นแล้วนี่ ไม่ใช่ฉันไม่ให้โอกาสลูกเขยขยะของเธอนะ ฉันให้เขาแล้ว แต่เขาไม่รับมันไว้เอง”
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจละกันนะ”
“เงินแปดแสนที่เขาติดฉัน รีบหามาคืนให้ฉันภายในสามวัน จะขาดแม้แต่แดงเดียวก็ไม่ได้!”
“ถ้ามันคืนไม่ได้ บัญชีนี้ฉันจะคิดกับเธอแทน” หลินเย่นมองหลินหลันอย่างเย็นชา เธอมั่นใจว่าหลินหลันอยู่ในกำมือเธอแน่
นิสัยแบบยอมตายไม่ยอมเสียหน้า โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ หลินหลันก็ยิ่งไม่ยอมเสียหน้า ดังนั้นครั้งนี้ ไม่ว่ายังไงหลินหลัน ต่อให้ขายของหมดตัวก็ต้องหาเงินแปดแสนมาคืนให้เธอจนได้
“พี่เย่น พี่วางใจได้ ฉันจะให้มันคืนเงินพี่แน่ๆ” ถึงหลินหลันจะยิ้มตอบรับ แต่ในใจกลับด่าเฉินเฟิงไม่เหลือดี แค่เฉินเฟิงรู้จักอ่อนลงให้หลินเย่นซักหน่อย เรื่องมันคงไม่ต้องเป็นแบบนี้
“งั้นก็ดี” หลินเย่นแค่นเสียงหยัน ตอนแรกกะจะกลับเลย แต่นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเบนสายตาไปที่หลินหลันอีก พลางถามว่า: “หลินหลัน ก่อนนี้เธอบอกไม่ใช่หรอว่า เสิ่นหงชังให้บ้านเธอหลังหนึ่งน่ะ?”
“บ้านนั่นอยู่ไหน พาพี่ไปดูหน่อยสิ?”
น้ำเสียงหลินเย่นดูล้อเลียนกลายๆ พอแก้ปัญหาเรื่องร่วมงานกับบริษัทติ่งเฟิงแล้ว เธอถึงน
