บทที่ 298 ชดใช้เงิน
“พี่เย่น ฉันไม่ได้คิดจะเบี้ยวนะ” หลินหลันรีบเอ่ยปาก: “พี่เย่น พี่วางใจได้ ถ้าเจ้าขยะนี่กล้าทำลายรถพี่จริง ฉันจะให้มันจ่ายเงินชดใช้แปดแสนออกมาเอง”
“ถ้ามันไม่มีเงินจะทำไง?” หลินเย่นถามต่อไม่ลดละ ฐานะเฉินเฟิงในบ้านเสี้ยเป็นไง เธอรู้ดี เทียบกับหมายังไม่ได้เลย ไม่มีทางมีเงินแปดแสนแน่
“พี่เย่น พี่วางใจได้ ไม่ว่ายังไงฉันจะให้มันหาเงินแปดแสนมาคืนพี่แน่นอน” หลินหลันตบอกยืนยัน เฉินเฟิงมีเงินเก็บไหมเธอไม่รู้ แต่เธอเดาว่าเขาน่าจะหาเงินแปดแสนไม่ยากนัก
“ดี นี่เธอพูดเองนะ ถ้าเขาหาเงินแปดแสนมาไม่ได้ งั้นฉันจะเอากับเธอแทน” พอได้ยินหลินหลันรับปาก เธอถึงวางใจได้
“ไม่มีปัญหา”
“พี่เย่น พี่นั่งรถเจ้านั่นกลับมาก่อนเถอะ วันนี้อากาศหนาวอยู่” หลินหลันบอก
“ได้ ครั้งนี้จะเห็นแก่หน้าเธอซักครั้ง” หลินเย่นถึงวางสาย แต่ยังคงเย่อหยิ่งเริ่ดเชิดใส่เฉินเฟิงอยู่
ทั้งสองคนก้าวขึ้นรถไปนั่งที่นั่งด้านหลัง
“ออกรถสิ มัวบื้อทำอะไรอยู่!”
เห็นเฉินเฟิงยังไม่ออกรถ หลินเย่นตวาดใส่อีก
เฉินเฟิงขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ แต่ไม่ได้ถือสาอะไรหลินเย่น และเหยียบคันเร่งขับออกไป
เพราะเป็นช่วงเวลาเข้างาน ทำให้การจราจรค่อนข้างติดขัด
หลังจากเจอรถติดไปหลายครั้ง หลินเย่นเริ่มเดือดอีกครั้ง ตะคอกใส่เฉินเฟิงว่า: “แกขับรถเป็นไหมเนี่ย! ขับเร็วกว่านี้ไม่ได้หรือไง ถ้าทำฉันเสียเวลาแกมีปัญญาจ่ายไหวหรอ?”
เฉินเฟิงเริ่มมีน้ำโห เขาแตะเบรกและ
