ะไปจะทำยังไง?”
หลินหลันชะงักหน้า พูดยิ้มๆว่า: “พี่เย่น ขอโทษทีนะ พอดีหลายวันก่อนเมิ่งเหยาได้รับบาดเจ็บ พวกเราตอนนี้เลยมาอยู่ที่โรงพยาบาลกัน…”
“เมิ่งเหยา?” หลินเย่นมองเสี้ยเมิ่งเหยาที่นอนหันข้างอยู่ อดถามไม่ได้ว่า: “หลินหลัน ช่วงก่อนเธอบอกว่า เมิ่งเหยาได้เป็นคนรับผิดชอบโครงการยู่ฉวนซานอะไรนี่แหละใช่ไหม เรื่องจริงหรอ?”
“จริงสิ” หลินหลันแอบเอะใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆหลินเย่นพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
“เธอไม่ได้หลอกฉัน?” หลินเย่นมองหน้าหลินหลันอย่างสงสัย แววตาเคลือบแคลง ตระกูลเสี้ยของสามีหลินหลันไม่ใช่ตระกูลเล็กๆอันดับสามของชาวโจวหรือไง ทำไมถึงได้ร่วมงานกับบริษัทติ่งเฟิงได้?
“พี่เย่น ฉันจะหลอกพี่ทำไมล่ะ เรื่องนี้พี่ไปถามใครก็ได้เลย” หลินหลันเริ่มไม่พอใจ เดิมเธอคิดว่าหลินเย่นจู่ๆมาหาเพราะรู้สึกผิดกับเรื่องตอนเด็กและอยากจะชดเชยให้เธอ พอหลินเย่นถามแบบนี้ เธอก็เข้าใจได้ในทันที
หลินเย่นแวะมา ไม่ใช่มาดูแลเธอ แต่อยากมาเยาะหยันเธอ
“อ๋อหรอ” หลินเย่นเริ่มกระดาก หลินหลันยืนยันแบบนี้แล้ว ดูท่าเรื่องนี้คงเป็นเรื่องจริงแล้วล่ะ
เสี้ยเมิ่งเหยา คงจะเป็นคนรับผิดชอบโครงการยู่ฉวนซานจริงๆ ถึงจะไม่รู้ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาทำได้ยังไง แต่เธอหน้าแตกเพล้งทันที เพราะหลินหลันไม่ได้โม้
“ในเมื่อเมิ่งเหยาเป็นผู้รับผิดชอบโครงการยู่ฉวนซาน งั้นก็น่าจะรู้จักหลินจงเหว่ยที่เป็นประธานกรรมการของบริษัทติ่งเฟิงล่ะสิ” หลินเย่นเบนความสนใจมาท
