ด้วย” หลินเย่นด่าไล่หลังเฉินเฟิงมา
เฉินเฟิงเดินเข้าไปในห้องพักคนป่วย พอเห็นเฉินเฟิง หลินหลันก็เปิดฉากถามเลยว่า: “นี่เฉินเฟิง แกทำยังไงน่ะหะ ขนาดรถป้าใหญ่แกยังกล้าทำลาย?!”
“ทำไมคุณไม่ถามผมซะหน่อยล่ะว่าทำลายรถเขาทำไม?” เฉินเฟิงถามเสียงเย็น
“ไม่ว่าจะเพื่ออะไร ก็ไม่ควรทำลายรถเขาสิ รถคันนั้นของป้าใหญ่แก่นะสามล้านกว่านะ แกทำลายรถเขาแล้ว ชดใช้ให้เขาไหวหรือไง!” ถึงจะรู้ว่าเรื่องมันต้องมีอะไรแน่ แต่หลินหลันกลับไม่คิดจะถาม และจิกเรื่องชดใช้เงินไม่หยุดหย่อน
ตอนนี้เอง หลินเย่นกับถางรั่วเสวี่ยนเดินเข้ามา
“หลินหลัน เธอนี่เลี้ยงลูกเขยดีนะ” พอเข้ามา หลินเย่นก็ประชดประชันก่อนเลย
หลินหลันรีบยิ้มเข้ามาต้อนรับ: “พี่เย่น มาแล้วหรอ”
หลินเย่นแค่นเสียงหึ ไม่แยแสหลินหลัน
หลินหลันก็ไม่ว่าอะไร เบนสายตาไปที่ถางรั่วเสวี่ยนที่อยู่ข้างๆ
“นี่คงจะเป็นรั่วเสวี่ยนล่ะสิ ไม่เจอกันหลายปี โตขนาดนี้แล้ว แถมยิ่งโตยิ่งสวย อย่างกับดาราแน่ะ” หลินหลันชมเปาะไม่ขาดปาก
แต่ปฏิกิริยาของถางรั่วเสวี่ยนกลับดูเย็นชา ในสายตาเธอ น้าสามอย่างหลินหลันคือแบบฉบับของญาติจนๆที่ชอบคุยโม้โอ้อวด
ไม่งั้นบ้านเธอคงไม่มีทางไม่ติดต่อกับหลินหลันหลายปีแน่
“มาๆๆ พี่เย่น รั่วเสวี่ยน มานั่งกันก่อน มา”
หลินหลันเอ่ยทักทาย
หลินเย่นกลับขมวดคิ้วขึ้นมา ถามอย่างรังเกียจว่า: “นั่งอะไรล่ะ? ที่นี่สกปรกจะตาย เชื้อโรคเยอะขนาดนี้ เกิดทำเสื้อผ้าราคาหลายหมื่นของพวกเราเลอ
