บทที่ 297 คนขับรถ
“พี่สาว?” เฉินเฟิงขมวดคิ้วแน่น หลินหลันผุดพี่สาวจากไหนมาอีกเนี่ย ทำไมเขาไม่เคยจำได้เลยว่าเธอมี
“แกอย่ามายุ่งเลย แกรีบไปเช่ารถหรูแบบคราวที่แล้ว แล้วไปรับคนที่โรงแรมจุนเสิ้ง” หลินหลันเริ่มรำคาญ
“พี่สาวแม่เขามาทำอะไร? นั่งรถมาเองไม่ได้ ต้องให้รถหรูไปรับ?” เฉินเฟิงเซ็งจิต ท่าทางหลินหลันนี่ ถ้าใครไม่รู้คงคิดว่าเธอจะไปรับประธานบริษัทที่ไหนแน่
ท่าทีเฉินเฟิงทำให้หลินหลันไม่พอใจมาก แต่เธอข่มกลั้นความโกรธในใจไว้ และอธิบายอย่างใจเย็นว่า: “พี่สาวฉันเป็นประธานกรรมการของบริษัทจงเสิ้ง สามีเขาก็เป็นเจ้าของบริษัทมูลค่าเป็นร้อยล้าน ปกติเขาจะไปไหนมาไหนก็ต้องมีรถรับส่ง วันนี้พวกเขาพึ่งถึงชางโจว บอกจะมาหาฉัน ถ้าฉันให้พวกเขานั่งรถมาเอง แกว่าเขาจะว่าอะไรฉันล่ะ?”
“ได้ ผมจะไปรับพวกเขาให้ละกัน” เฉินเฟิงถอนหายใจยาว ถึงจะไม่เต็มใจ แต่หลินหลันพูดถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเขายังไม่ยอมไปอีกก็ดูจะเกินไป
“ต้องเช่ารถหรูไปนะ อย่าทำให้ฉันขายหน้า” หลินหลันกำชับ
เฉินเฟิงรับคำแกนๆ ก่อนออกจากโรงพยาบาล และขับรถออดี้ของตัวเอง
ส่วนรถหรู เฉินเฟิงไม่คิดสักนิด หลินหลันอยากได้หน้า แต่เขาไม่แคร์
ระหว่างทาง หลินหลันส่งเบอร์ของหลินเย่นมาให้
พอถึงหน้าโรงแรมจุนเสิ้ง เฉินเฟิงหยิบมือถือออกมาโทรตามเบอร์ที่หลินหลันให้มา พอโทรติด หลินเย่นก็แหวมาตามสายว่า: “คนขับรถของหลินหลันใช่ไหม?”
“ครับ”
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ทำไมฟังเสียงแล้วมันคุ
