้นๆหว่า?
“รีบมารับพวกเราที่ประตูทางใต้ พวกเราอยู่ตรงนี้” หลินเย่นออกคำสั่ง
“ครับ” ถึงจะสงสัย แต่เฉินเฟิงไม่คิดอะไรมาก เขาขับรถไปที่ประตูใต้
เฉินเฟิงเห็นสองร่างคุ้นตาแต่ไกล
นั่นคือยัยป้าผมลอนและลูกสาวที่พึ่งมีเรื่องกันไปก่อนหน้านี้ไม่กี่ชม.
พอเห็นทั้งคู่ เฉินเฟิงทำหน้าเปลี่ยนขึ้นมาทันที
ถึงว่าทำไมครั้งแรกที่เขาเห็นยัยป้าผมลอนแล้ว รู้สึกว่าเธอดูคล้ายกับหลินหลัน ที่แท้เป็นพี่สาวหลินหลันนี่เอง
“หลินหลันทำบ้าอะไรเนี่ย กล้าเอารถออดี้สับปะรังเคมารับพวกเรา!”
หลินเย่นสบถอย่างไม่พอใจออกมา เธอกำชับหลินหลันในโทรศัพท์ซะดิบดีให้หารถหรูมารับ สุดท้ายหลินหลันดันส่งรถออดี้มาเนี่ยนะ
และเพราะห่างกันระยะหนึ่ง เธอเลยยังไม่ทันสังเกตว่า รถออดี้คันนี้คือคันที่เธอถ่ายรูปไป
แต่ถางรั่วเสวี่ยนกลับได้สติกลับมาก่อนว่า: “แม่คะ ทะเบียนรถออดี้คันนี้เมหืนคันที่ชนรถเราเลยนะคะ เหมือนเป๊ะเลย!”
“อะไรนะ?!” หลินเย่นตะลึง กำลังจะหยิบมือถือขึ้นมาดู เฉินเฟิงก็ขับรถมาจอดหน้าเธอแล้ว
กระจกรถเปิดออก เห็นเฉินเฟิงในสีหน้าไร้อารมณ์
“แกเป็นคนขับรถของหลินหลัน?!” หลินเย่นกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน ความโกรธพุ่งปรี๊ด รถBentley ของเธอเป็นรถหรูราคาสามล้านกว่า เดิมแค่มีรอยถลอกเท่านั้น จ่ายเงินค่าซ่อมแค่สามสี่หมื่นก็พอ แต่เฉินเฟิงกลับเหวี่ยงตู้เจียงกระแทกกระโปรงรถทำลายฝากระโปรง ตอนนี้เอาเข้าอู่ไปซ่อม ต้องจ่ายถึงสามแสน!
“ขึ้นรถเถอะ”
เฉินเฟิงเอ่ยปากเ
