นเรื่องกิน แข่งกันเรื่องเสื้อผ้า ตั้งแต่เล็กจนโต แทบไม่มีอะไรที่พวกเธอไม่แข่งกัน
แต่สุดท้ายหลินหลันก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป
เพราะเธอแต่งเข้าตระกูลสูงของจงไห่ ส่วนหลินหลันกลับแต่งมาที่ชางโจว สามีก็เป็นแค่คนธรรมดาตระกูลระดับสามที่ไม่มีความสำคัญเท่าไหร่
เรียกได้ว่าต่างกันราวฟ้ากับเหว
ถางรั่วเสวี่ยนขมวดคิ้ว: “แม่ แม่หมายความว่าน้าสามเขาโม้หรอ?”
“ตลกละ” หลินเย่นมองบน: “เขาแต่งงานมาไม่ดีนัก ไม่คุยโม้แล้วยังทำอะไรได้ล่ะ?”
“โม้ว่าลูกสาวตัวเองได้เป็นคนรับผิดชอบโครงการยู่ฉวนซานก็เยอะแล้ว หลายวันก่อนยังโพสต์รูปว่า เสิ่นหงชังนั่นให้บ้านราคาสี่สิบล้านกับเขาอีกแน่ะ”
“ลูกว่าน่าขำไหมล่ะ?”
“ก็น่าขำอยู่นะ” ถางรั่วเสวี่ยนถอนหายใจ ยิ่งรู้สึกแย่กับน้าสามที่ไม่เคยเห็นหน้านี้เข้าไปอีก
“แม่คะ ในเมื่อน้าสามช่วยอะไรเราไม่ได้ เราก็กลับจงไห่กันเถอะค่ะ” ถางรั่วเสวี่ยนพูดอีก
“กลับไป? ทำไมเราต้องกลับไปด้วยล่ะ?” หลินเย่นยิ้มเย็น
“ไม่กลับ? แม่คะ แม่หมายความว่า…”
“เราไปบ้านน้าสามกัน ให้เขาบอกให้ลูกสาวช่วยเรา แล้วก็ไปดูซะหน่อยว่าบ้านราคาสี่สิบล้านน่ะมันเป็นยังไง” หลินเย่นยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
ถางรั่วเสวี่ยนถึงบางอ้อ เข้าใจความหมายของหลินเย่น หลินเย่นคิดจะไปหยามหน้าน้าสาม เรียกความสะใจคืนให้ตัวเอง
ตอนนี้หลินหลันพึ่งตื่น เห็นตัวเองนอนข้างเตียง ส่วนเสี้ยเมิ่งเหยาก็หลับไปแล้ว
“ทำไมอยู่ดีๆแม่ก็หลับล่ะ?” หลินหลันลูบท้ายทอยอย
