่างสงสัย
ตอนนี้เองมือถือเธอดังขึ้น มีคนโทรวีแชทมาหา
พอเห็นคำว่าหลินเย่น หลินหลันตกใจมาก
เธอลังเลชั่วครู่ ก่อนกดรับ
ปลายสายแหวเสียงมาทันที: “หลินหลัน ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”
“ฉันอยู่ที่โรงพยาบาล” ต่อหน้าหลินเย่น หลินหลันดูด้อยไปถนัดตา
“ไปโรงพยาบาลทำอะไร?”
“พอดีเมิ่งเหยา…” หลินหลันกำลังจะบอกว่าเสี้ยเมิ่งเหยาป่วย แต่หลินเย่นไม่ใส่ใจและตัดบทว่า: “ช่างเถอะ ฉันไม่อยากรู้ว่าเธอไปโรงพยาบาลทำอะไร ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงแรมจุนเสิ้งของชางโจว รถฉันเสียด้วย เธอรีบหาคนมารับฉันที ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอหน่อย”
“พี่มาชางโจว?” หลินหลันเบิกตากว้าง บอกชัดว่าตกใจมาก
“ทำไม ไม่ต้อนรับหรือไง?”
“ต้อนรับสิ ต้อนรับอยู่แล้ว พี่มาชางโจว ฉันดีใจมากนะ” หลินหลันรีบเออออตาม วันนี้ไม่เหมือนก่อน ตอนเด็กๆเธอแข่งกับหลินเย่นตลอด แต่ตอนนี้เธอไม่มีอะไรแข่งกับหลินเย่นได้เลย
ตรงกันข้าม เธอยังต้องประจบหลินเย่นไว้ด้วย
ตอนนี้หลินเย่นเป็นประธานกรรมการของบริษัทอันดับห้าร้อยของโลกไม่พอ สามียังเป็นตระกูลสูงมีฐานะเป็นหลักร้อยล้านด้วย
ไม่ว่าดูจากมุมไหน เธอก็สู้หลินเย่นไม่ได้เลย
“ดีใจก็รีบให้คนขับรถเธอมารับฉันสิ จำไว้นะ รถที่มารับฉันต้องเป็นรถหรู รถราคาถูกฉันนั่งไม่สนิทใจ” หลินเย่นพูดด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง แกมออกคำสั่งหลินหลัน พอพูดจบก็ตัดสายไปเลย
หลินหลันงงๆ อยู่ดีๆเธอจะไปหารถหรูจากไหน
ตอนกำลังครุ่นคิด เฉินเฟิงเข้ามาพอดี
พอเห็นเฉินเฟิง หลินหล
