บทที่ 294 สามแสน
คนมุงต่างฮือฮาเป็นการใหญ่ สายตาที่มองไปทางสาวน้อยอดฉาบไปด้วยความเห็นใจไม่ได้ รถราคาสามล้านกว่าถือเป็นรถหรูคันหนึ่งในชางโจวเลยทีเดียว
ผู้หญิงวัยกลางคนนั่นชนรถแบบนี้เข้า ไม่จ่ายชดใช้ซักเจ็ดแปดหมื่นนี่ไม่มีทางจบเรื่องแน่
“ขอ…ขอโทษค่ะ ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น…” สาวน้อยหน้าแดง เริ่มมีน้ำตาคลอ
แม่เธอเป็นคนงานโรงงานทอผ้าธรรมดาคนหนึ่ง เงินเดือนแค่สามพันกว่า นอกจากค่าเช่าบ้านและค่าใช้จ่ายแล้ว พวกเธอแม่ลูกแทบไม่มีเงินเก็บเลย ไหนเลยจะชดใช้เงินให้รถราคาสามล้านกว่านี่ไหว
“ไม่มีเงิน? ไม่มีเงิน แกไม่รู้จักขายตัวแลกเงินหรือไง!”
ตอนนี้เองบนรถมีเสียงแหลมปรี๊ดแผ่ออกมา เจ้าของเสียงดูจะรำคาญจัด เธอเปิดประตูรถ พลางกระแทกรองเท้าส้นสูงลงมาจากรถ
“นี่ตู้เจียง แกทำบ้าอะไรอยู่? เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ใช้เวลาไปสิบนาทีแล้วนะ ยังจัดการไม่เสร็จอีก!” ผู้หญิงที่ลงมาจากรถชี้หน้าชายหนุ่มด่ารัวๆ เหมือนไม่พอใจวิธีการจัดการของเขา
เฉินเฟิงขมวดคิ้วมุ่น เขาพบว่า ผู้หญิงอายุราวห้าสิบปี ที่ผิวพรรณดูแลดี ทำผมลอนสีทอง แต่งเครื่องประดับเงินเครื่องประดับทองทั่วตัวที่ลงมาจากรถนี่กลับดูละม้ายคล้ายคลึงหลินหลันแม่ยายเขา
“คุณผู้หญิง ขอโทษครับ ขอโทษครับ” ตู้เจียงโค้งตัวขอโทษ มีเหงื่อผุดที่หน้าผากไม่หยุด
“ฉันไม่อยากได้ยินแกบอกขอโทษ ฉันให้เวลาแกห้านาที จัดการเรื่องให้เสร็จซะ ถ้าจัดการไม่เสร็จ แกเก็บข้าวของไสหัวไปได้เลย!” เธ
